Պահոց | 9:41 ա.

ՎԻԼԵՅՆԱՈՒՐ ՌԱՄԱՉԱՆԴՐԱՆ

20 Հկտ

Արդյոք պատահակա՞ն է, որ մեր համարյա բոլոր հույզերը իմաստ են ձեռք բերում միայն ուրիշների հետ հարաբերության մեջ: Հպարտությունը, մեծամտությունը, փառասիրությունը, սերը, վախը, մեծահոգությունը, խանդը, զայրույթը, ամբարտավանությունը, մարդասիրությունը, խղճահարությունը, նույնիսկ սեփական անձի հանդեպ խղճահարությունը,- այս հույզերից և ոչ մեկը որևէ իմաստ չէր կարող ունենալ սոցիալական վակուումի պայմաններում:a_t100_ramachandran

%d bloggers like this: