Պահոց | 10:42 ե.

ՄՏՔԵՐ

3 Հլս

Կյանքն ինձնից արարքներ է սպասում: Ես նրանից իրադարձություններ եմ սպասոււմ: Ու մենք ամեն վայրկյան դժգոհ ենք իրարից:
Մարիա Արբատովա

Մեկի դրախտը մյուսի դժոխքը կարող է լինել:
Սալման Ռուշդի

Իմաստունը մտածում է կյանքի, ոչ թե մահվան մասին:
Սպինոզա

Սիրո հակոտնյան ատելությունը չէ, այլ անտարբերությունը:
Էմիլի Գիֆին

Եկեք նայենքն ճշմարտությանը և նրա անպատկառ աչքերին:
Վիկտոր Սուվորով

Խորը զգացմունքները թաքցնել չեք կարող, վաղ թե ուշ դրանք կմատնեն իրենց գոյությունը: Բայց նրանք, ովքեր ընդունակ են խորը զգացմունքների, աշխարհի ամենադժբախտ մարդիկ են:
Հարիեթ Բիչեր-Սթոու

Չերազելը նույն է, թե չքրտնելը. արդյունքում օրգանիզմում վնասակար նյութեր են կուտակվում:
Թրուման Կապոտե

Այնքան հեշտ է հույզերը զսպել ցերեկը, իսկ ահա գիշերը բոլորովին այլ է…
Էռնեստ Հեմինգուեյ

Ինչքան քիչ ենք մենք տեսնում, այնքան շատ ենք հավատում:
Վիրջինիա Վուլֆ

Տվեք մարդուն դիմակ և նա կասի ճշմարտությունը:
Օսկար Ուալդ

Սեփական կարևորության զգացումից զրկվելով մենք դառնում ենք անխոցելի:
Կարլոս Կաստանեդա

Երբեք ձեռք չես բերի, քանի դեռ չես կորցրել:
Ռոբերտ Փիրսիգ

Լինել աղքատ ու չտրտնջալ՝ դժվար է: Լինել հարուստ ու չհպարտանալ՝ հեշտ է:
Կոնֆուցիոս

Դեռ ոչ ոք այնքան հարուստ չէ, որ հետ գնի իր անցյալը:
Բեար Գրիլս

Բանն այն չէ, թե ինչ ես տեսնում, այլ այն, թե ինչն անուշադրության մատնեցիր:
Բրենդոն Սանդերսոն

Ես սիրում եմ ծաղիկները, որովհետև նրանք լռում են:
Վիկտորյա Կոննելի

Ամենասարսափելի սխալը, որ կարելի է թույլ տալ կյանքում՝ թերագնահատել թշնամուն և գերագնահատել բարեկամին:
Ելենա Մալինովսկայա

Ամեն բան կանցնի, կառկայծի և ոչինչ չի մնա: Մենք էլ կանցնենք: Կանցնեն՝ մշտապես մնալով այն հույզերի հետ, որով հատեցինք վերջին սահմանագիծը: Եվ երանելի է նա, ով սիրում է…
Նիկոլայ Գավրիլով

Ինձ այնպիսի մի բան էր պետք, ինչին ես կարող էի հավատալ: Մեծ սեր, այնպիսին, որը երբեք չի ավարտվի, երբեք ինձ չի լքի: Հոգեբույժն ինձ լսեց մեծ հետաքրքրությամբ և խորհուրդ տվեց շուն գնել:
Էդգար Կերեմfotos-053

ՍԻՐԱՀԱՐԸ

3 Հլս

Իմ կոպերի վրա կանգնած
Ու մազերը մազերիս մեջ՝
Նա ձևն ունի իմ ձեռքերի,
Նա գույնն ունի իմ աչքերի,
Նա սուզվում է իմ ստվերում,
Ինչպես քարը երկնքի մեջ:

Բաց են նրա աչքերը միշտ
Եվ չեն թողնում, որ ես ննջեմ,
Նրա կիզիչ երազները
Արևներ են շոգիացնում,
Ստիպում են, որ ես խնդամ, լամ ու խնդամ,
Խոսեմ՝ առանց իմանալու ինչի մասին:

ՊՈԼ ԷԼՅՈՒԱՐPaul-Eluard

ՎԻԼՅԱՄ ՍԱՐՈՅԱՆ

3 Հլս

Ես մի անգամ ասացի տղաներիս, որ Հայաստանը վերջապես անկախություն է ստացել: Բայց դա նրանց վրա այնպիսի տպավորություն գործեց, ինչպես եթե ասեի, որ այգում խաղողի վազերի վրա կանաչ տերևներ կան: Նրանք նույնիսկ հայերեն չպատասխանեցին ինձ: Նրանք ասացին. «Վի ար գլեդ, դեդ»: Ոչ թե պապա, ոչ թե հայրիկ, այլ «դեդ»: Եվ վերջ: Ես նրանց ասում եմ անմիջապես, մոր մոտ, որ կանգնել է իր այդ մաունտխոլյոկյան ժպիտով, որ նրանք պետք է սկսեն հաճախել հայկական դպրոց, սովորեն կարդալ, գրել ու ճիշտ խոսել հայերեն, մի խոսքով պատրաստվեն Հայաստան վերադառնալու: Չէ՞ որ մենք պետք է մեզ վրա պատասխանատվություն վերցնել մեր հայրենիքի համար: Բայց նրանք երեքն էլ ժպտում են ճիշտ այնպես, ինչպես իրենց մայրը, և ես նրանց այդ ժպիտներից փախա այստեղ… Բոլոր խնդիրներն էլ անձնական են, բայց այդ խնդիրները ազգային են դառնում…
«Ֆրեզնո, սրճարան «Արաքս» պատմվածքիցWilliam-Saroyan-1

%d bloggers like this: