Պահոց | Մայիսի, 2016

ԻՆՉ Է ՆՇԱՆԱԿՈՒՄ «ԴԱԼՄԱ»

21 Մյս

«Դալմա մոլ» այցելող և Դալմայի այգիներին ծանոթ մեր քաղաքացիներից ոմանք հավանաբար չգիտեն, թե իրականում ինչ է նշանակում այդ բառը: Մինչդեռ դրա մասին բավականին հետաքրքիր վկայություններ կան: Հակոբ Սանասարյանն իր գրքում ևս անդրադարձել է այդ պատմությանը: Համաձայն տարածված վարկածի, 1802 թ. Երևանի սարդարը մրցույթ է հայտարարում Սարդուրի այգիների ջրանցքները վերականգնելու համար: «Ով կբացի ջրանցքներ ու կոռոգի այգիները, իմ պատուհանից երևացող հողերը կնվիրեմ նրան: Բայց ով կվերցնի կանխավճար և կխաբի՝ ես նրան կգլխատեմ, կգանակոծեմ, կծեծեմ»,- ասում է սարդարը:
Հենց այս «ծեծել, գանակոծել» հասկացությունը պարսկերենում կոչվում է «դալմա»: Իսկ այն փաստը, որ հետագայում հիշյալ այգիները հիշվեցին ու պատմության մեջ մնացին «Դալմա» անունով, ապացույցն է այն բանի, որ առուներ կառուցողներն, այնուամենայնիվ, որոշել էին խաբել սարդարին:
Պատիժն այդպիսի բան է, երկար է հիշվում:

Հ. Չարխչյան1936297_942179169229949_4646334530513825736_n

ՎԱՐԴԳԵՍ ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

21 Մյս

Երևի Հայրենիքը հենց այն է, որ դու տեսնում ես, ուրիշը չի տեսնում: Երևի Հայրենիքը հենց այն է, որ կորցնելուց հետո, ինչպես բանաստեղծն է ասում, այլևս ոչինչ չես ունենա կորցնելու: Եվ կրկնենք բանաստեղծին, երևի հայրենիքը հենց այն է, որ անհնար է հասկանալ խելքով, չափել մետրերով, որին կարելի է և պետք է հավատալ միայն: Եվ վախեցիք անհայրենիք մարդուց: Եվ մի հավատացեք հավատարմության նրա երդումներին:

Vardges_Petrosyan

ՄՈՒՇԵՂ ԳԱԼՇՈՅԱՆ

21 Մյս

Հայրը նա էր, ով որպես նվեր շոյում էր աղվամազոտ դեմքդ, և այտերդ սղալող նրա կոշտուկներից պատկառում էիր և հուզմունքից քրտնում: Հայրը նա էր, որի համար անհասկանալի ու տարօրինակ էր որդու պարապությունը: Մարդու պարապությունը:- Եթե մարդ է, պետք է աշխատի: Բա ինչի՞ համար է աշխարհ եկել: Եթե չաշխատի, ուրեմն ի՞նչ անի:- Ահա աշխարհի ու մարդու նկատմամբ մեր հայրերի ունեցած շիփ-շիտակ հայացքը: Հայը և հայրը նա էր, ով մի կտոր հաց ու պանրով կշտանում էր և շնորհակալ և գոհ, և լիաչք նայում երկնքին,- աշխարհը խաղաղ է, գերդաստանը կա, հոգով ու մարմնով առողջ զավակները ամեն մեկը իր գործին, և սեղանին արդար մի կտոր հաց կա: Ուրիշ ի՞նչ է պետք… Մի պայծառ երազ:
«Ի տեղ բաց նամակի» ակնարկից

154793_900

ՄԱՔՍ ՖՐԱՅ

18 Մյս

Գիշերը մարդկանց մեծամասնությունը քնած է, և աշխարհը, քանի դեռ նրան չեն տեսնում, կարող է իրեն ազատություն թույլ տալ՝ դառնալու այնպիսին, ինչպիսին նա կա՝ շփոթ և անորոշ: Այդ պատճառով էլ պետք է գիշերն արթուն լինել: Անմիտ ու անհաշվենկատ բան է բաց թողնել այն թանկագին ժամանակը, երբ աշխարհը մեզ հետ ազնիվ է՝ որքան որ դա հնարավոր է, հաշվի առնելով այն, որ կյանքն իր բնույթով շինծու է:800xhbori4lk4s8

ՌԵՆԱ ՅԱԼՈՎԵՑԿԱՅԱ

17 Մյս

Զանգեզուրում նորածիններին հնչեղ անուններ էին տալիս՝ Օֆելյա, Դեզդեմոնա, Նապոլեոն, Համլետ: Տպավորությունն այնպիսին էր, որ մի անգամ հայկական գյուղի բնակիչներին գայթակղել էր բանասիրության խելառ, գրքասեր ուսուցիչը, որ կրթություն էր ստացել Ցյուրիխում: Այլապես ինչու՞ Հայրապետյանների ընտանիքում ծնվեցին Լանցետ և Պինցետ անուններով երկվորյակները, իսկ դարբին Արտաշես Իսրայելյանը երեխային կոչեց Գուլիվեր: «Գուլիվեր, տուն արի»,- կանչում էր մայրը: Զավակն էլ մի շնչով վազ էր տալիս: Իսկ զավակը… աղջիկ էր: Ու թեև արդյունքում նա արդարացրեց իր անունը՝ մարմնեղ կին դարձավ, բայց իր միամիտ ծնողներին բարի խոսքով չէր հիշում: «Գուլիվեր Արտաշեսովնա»,- միտումնավոր լրջությամբ նրան դիմում էին գործընկերները: «Գուլիվե՞ր»,- ծիծաղից խեղդվում էր նրա հետ ծանոթացող տղան…
«Сибирские Палестины» գրքից04.11.04.07

ՍՎԵՏԼԱՆԱ ԴԻԼԲԻՆԱ

17 Մյս

Հիշողությունը չորացած տերև է՝ նետված արագընթաց ջրերի մեջ: Նետեցիր նրան՝ կլողա, չես կանգնեցնի և դու նրա շարժումների վրա իրավունք չունես: Այդպես էլ անցյալի մասին մտքերն են: Սկասում ենք մեկից, անցնում ենք մյուսին, իսկ երրորդն արդեն կես քայլի վրա է: Եվ որքան թախծոտ է անցյալը, այնքան հաճույքով է դեպի այն լողում չոր տերևը ու պտույտ է տալիս այն ամենի հորձանուտում, ինչը եղել է…0_c1f1b_90ac5b86_XXXL

ՄՏՔԵՐ

14 Մյս

Երբեք մի պայքարեք ինքներդ ձեր դեմ: Ուժերը չափից ավելի անհավասար են:
Մարիա Արբատովա

Սրսկումը ցավոտ է, բայց բուժիչ: Խանդը տանջալից է, բայց ամրացնում է զգացմունքները:
Անդրե Մորուա

Վաղը կբացվի մեր կյանքի մնացորդների առաջին օրը:
Թերրի Փրաթչեթ

Մարդկանց դուր գալու լավագույն ձևը նրանց այնքան էլ չսիրելն է:
Ջոն Գրին

Պատկերացնում եմ, թե ինչպես կաշխատեր նրանց միտքը, եթե նրանք միտք ունենային և այն աշխատեր:
Էռնեստ Հեմինգուեյ

Ամեն հաղթանակ ինչ-որ մեկի պարտությունն է
Եվ ամեն հերոս ինչ-որ մեկի համար չարագործ է…
Ջո Աբերկրոմբի

Կասկածը նույնքան վստահելի հենարան է, որքան անսասան հավատը:
Ուոլթ Ուիթմեն

Գեղեցկությունն ավելի շատ թշնամիներ ունի, քան Նապոլեոնն է ունեցել:
Անտոն Չեխով

Իմաստության երեք աղբյուր կա՝ գիրքը, աշխատանքը և ճամփորդությունը:
Էլիֆ Շաֆակ

Շանը նետած ոսկորը չի վկայում գթասրտության մասին: Գթասրտությունն այն ոսկորն է, որը կիսում ես քաղցած շան հետ, երբ դու ինքդ էլ շան պես սոված ես:
Ջեկ Լոնդոն

Օրինավոր մարդը նա է, ով ստորություն է անում առանց հաճույքի:
Սերգեյ Դովլաթով

Իմ ամբողջ կյանքը երկու կեսերից է բաղկացած: Առաջինում ես սպասեցի քեզ, երկրորդում ես հիշեցի քեզ:
Միխայիլ Վիլլեր

Մարդկանց հետ ջերմ հարաբերություններ պահպանելու միակ ճանապարհը նրանցից ոչինչ չխնդրելն է:
Ջոն Ուեյն

Mysli_materialqny

ՀԻՇՎՈՂ ՕՐՎԱ ԴԻԱԼԵԿՏԻԿԱՆ

14 Մյս

Մեր գյուղի Նվերն ու Ռոլանդը դհոլ-ակորդեոն վերցրած գնում են հարևան գյուղ՝ հարսանիք նվագելու: Նվերն ասում է. «Արի դաշտերով գնանք, որ ճանապարհը կարճ լինի»: Մտնում են դաշտերը, քայլում են մինչ ջրանցք: Նվերը ցատկում ու գործիքի հետ շրմփում է ջուրը, հոսանքն էլ դհոլը քշում-տանում է:
Էլ ի՞նչ հարսանիք: Թրջված, անդհոլ նվագածուները ետ են դառնում: Ճանապարհին Ռոլանդը հայհոյում ու նախատում է ընկերոջը: Նվերն էլ մեղավոր ժպտում ու ասում է.
— Ոչինչ, եղածը եղած է: Փոխարենը հիշվող օր դարձավ:
Դրանից հետո մեր գյուղում ով մի արկածի էր հանդիպում, նրան հենց այդ խոսքով էլ մխիթարում էին. «Ոչինչ, կարևորը հիշվող օր դարձավ»:
Ձախորդության միջից մի պտղունց «շահույթ» կորզելն էլ շնորհքի բան է:

 Հովիկ Չարխչյանhqdefault

Պատերազմի ժամանակ իշխանությունը մոռացված ու վտարված էր

14 Մյս

Գրող Հովիկ Չարխչյանը Սիվիլնեթի հետ զրույցում կարծիք է հայտնում, որ ապրիլյան պատերազմը խտացրած գույներով ի ցույց դրեց մեր բոլոր թերություններն ու բացթողումները:

ՆԻԼ ՇՈՒՍՏԵՐՄԱՆ

14 Մյս

Ինչպես ջուրը, որ մշտապես կուտակվում է ամենացածր կետում, այդպես էլ կորուսյալ հոգիները ձգտում են իրենց համար ստեղծել հարթեցված ուղի, որը հետզհետե խորանում, դառնում է ակոս, ինչն էլ շուտով վերածվում է խորընկա հեղեղատի: Որքան խորն է սովորական հունը, այնքան նրանից դուրս գալը դժվար է:

3

ԷԼՋԵՐՆՈՆ ՖԼԱՈՒԵՐՍ

13 Մյս

— Իսկ ե՞րբ կդադարի ցավել կոտրված սիրտը:
— Ոչ շուտ, իմ բարեկամ: Սկզբում կհեռանա հույսը, իսկ նրա հետ էլ՝ ցավը:
— Ես կարծում էի՝ հույսը վերջինն է մեռնում:
— Կնշանակի ցավը մնալու է ընդմիշտ:

1378

ՈՐՏԵ՞Ղ Է «ԵՐԵՎԱՆ» ԵՐԿՆԱՔԱՐԸ

12 Մյս

Անհանգիստ երկինքն անհանգիստ է բոլորի համար: Նա հաճախ է մեզ անականկալներ մատուցում, երբեմն էլ՝ առեղծվածներ, և հիմա մեր պատմությունն այդ առեղծվածներից մեկի մասին է: Իսկ պատմությունն ասում է, որ անցյալ դարասկզբին Երևանի մերձակայքում մի խոշոր երկնաքար ընկավ: Ավելի մանրամասն վկայություններ, ցավոք, չկան: Ըստ տեղեկությունների, երկնաքարը ընկել է 1911 թվականին (որոշ աղբյուրների համաձայն` 1912 թ.): Այն շատ հազվագյուտ տեսակներից էր` ախոնդրիտ: Եվ այնուհետև դրա հետքերը ջնջվում են` մնալով միայն այն մարդկանց հիշողության մեջ, որոնց բախտ էր վիճակվել տեսնել երկնային այդ շիկացած եկվորի բախումը երկրին: Տիեզերքի անսահման տարածությունները կտրած մարմինը եկավ, ընկավ Երևանի մերձակայքում ու… անհետացավ: Եվ երևի թե այսքանով էլ պիտի ավարտվեր նրա մասին պատմությունը, եթե երջանիկ պատահականությունը վերստին առիթ չտար հիշելու ու լույս աշխարհ հանելու տիեզերքից եկած քարաբեկորը:

Դա կատարվեց ավելի քան 41 տարի առաջ` 1975 թ. փետրվարին: Այդ օրերին ռուսական «Կոմսոմոլսկայա պրավդա» թերթում մի հոդված տպագրվեց «Գտիր քո երկնաքարը» վերտառությամբ: Հոդվածում հեղինակը քաղաքացիներին կոչ էր անում թերթին հաղորդել այն բոլոր դեպքերի մասին, երբ նրանք երկնաքարերի անկման ականատեսը կլինեն կամ կգտնեն նման քարեր: Ահա հենց այդ հոդվածն էր, որ ընթերցեց նաև Սամարա քաղաքում բնակվող լեռնային ինժեներ, տեխնիկական գիտությունների թեկնածու Վ. Ա. Պետրոսյանը: Ու հենց նույն օրը նա նստեց` նամակ գրելու «Կոմսոմոլսակայա պրավդայի» խմբագրությանը: Նամակում ասվում էր. «1912 թվականին իմ հորն է փոխանցվել մի ինչ-որ բան, որ երկնքից էր ընկել, ամենայն հավանականությամբ` երկնաքար: Դրա ամբողջ արտաքին մասը հալված է, իսկ գորշ-մոխրագույն կտրվածքներում առկա են առավել մուգ և լուսավոր բծեր»:

Այնուհետև ի հայտ եկան նոր մանրամասներ՝ լույս սփռելով «Երևան» երկնաքարի հետագա ճակատագրի վրա: Երբ քարը հանձնել էին նրա հորը, Պետրոսյանն այդ ժամանակ ընդամենը 7 տարեկան էր և շատ ու շատ կարևոր դրվագներ մտապահել չէր կարող: Սակայն ավելի ուշ՝ 1928 թվականին նա որոշում է քարից մի բեկոր սղոցել ու հանձնել մասնագետներին: Ստացվում է այնպես, որ առաջին բեկորը նա տալիս է Ադրբեջանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի երկրաբանության ամբիոնին: Տարիներ անց, երբ անհրաժեշտություն առաջացավ հստակեցնել դրա գտնվելու ստույգ վայրը և այդ նպատակով Բաքվին մի քանի հարցումներ առաքվեցին, երկնաքարի այդ կտորն այդպես էլ հայտնաբերել չհաջողվեց: Քարն անհետացել էր:

1960 թվականին Պետրոսյանը երկնաքարի երկրորդ կտորը սղոցեց և այս անգամ դա հանձնեց Կույբիշև քաղաքի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի երկրաբանության ամբիոնին: Այն  կշռում էր 68.5 գրամ: Բայց շատ չանցած՝ թանկարժեք բեռը հետ ուղարկեցին նրան, քանի որ տեղում երկնաքարերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներ չկային: Մնում էր միայն մի տարբերակ՝ գտնել ուրիշ հասցեատեր: Եվ «Երևան» երկնաքարի երկրորդ հատվածն այս անգամ ուղղություն վերցրեց դեպի Մոսկվա: Կան հստակ վկայություններ, որ 1975 թվականի ապրիլին երկնաքարն արդեն Մոսկվայում էր՝ Գիտությունների ակադեմիայի երկնաքարերի ուսումնասիրման կոմիտեում (КМЕТ):

Այս պատմության երրորդ դրվագն արդեն վերաբերում է մեզ, քանի որ 1975 թվականին՝ «Կոմսոմոլսկայա պրավդային» նամակ գրելուց հետո Վ. Պետրոսյանը որոշում է երկնաքարի երրորդ կտորը (38, 7 գ) տրամադրել Հայաստանի գիտությունների ակադեմիայի երկրագիտության թանգարանին: Երկարատև բաժանումից հետո քարը վերադառնում էր այնտեղ, որտեղից գտնվել էր: Միայն թե այս անգամ էլ հանգուցալուծումը չդարձավ այնպիսին, ինչպես կարելի էր ակնկալել: Քարը կրկին անհետացավ:

Թանգարանին արված հարցմանն ի պատասխան տեղեկացվում է, որ իրենց մոտ «Երևան» երկնաքարի բեկորը չկա: Ճիշտ է, այնտեղ պահվում են այլ երկնաքարեր, որոնցից ամենանշանավորը Սիխոտե-Ալինյան երկնաքարն է, սակայն «Երևանի» մասին նրանք տեղեկություն չունեն: Ստացվում է այնպես, որ առայժմ միակ վայրը, որտեղ կարելի է տեսնել նշանավոր քարի շոշափելի հատվածը, մնում է Մոսկվան: Իսկ մենք առայժմ կարող ենք  բավարարվել ընդամենը դրա լուսանկարներով: Պահպանվել է մի լուսանկար, որտեղ երևում է «Երևան» երկնաքարն՝ իր ամբողջական տեսքով: Մասնագիտական գնահատականներով, երկնաքարը սկզբնապես եղել է 5 х 6 х 7 սմ, այսինքն՝ գրեթե բռունցքի չափ: Ենթադրություններ կան, որ նրա ծավալը կազմել է 500 ± 100 գրամ: Երկրորդ լուսանկարը ներկայացնում է մոսկովյան բեկորի սղոցված ու ողորկ կողմը:

Հուսանք, որ մի օր, այնուամենայնիվ, որևէ վայրում՝ մասնավոր հավաքածուում կամ օտար երկրում կրկին լույս աշխարհ կգա մեր մայրաքաղաքի անունը կրող երկնաքարը և նրա մասին կիմանանք ավելին, քան հայտնի է այսօր:

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

Метеорит Ереван

шлиф Ереванского метеорита.

 

Անծանոթ Երևան

12 Մյս

Անծանոթ Երևան: Կիևյան 7 հասցեի գրողների տունը:

 

http://www.armlook.com/episode/atv/antsanot-yerevan/episode-37/5496

ԱՆԱՏՈԼԻ ԿՈՒԴՐՅԱՎԻՑԿԻ

12 Մյս

«Իշխանությունը ժողովրդին» կարգախոսը կատարելապես անմիտ բան է: Ժողովրդին իշխանություն պետք չէ, սովորական մարդիկ չգիտեն, թե ինչ անեն դրա հետ, նրանք այդ իշխանությունից խորշում են, նույնիսկ վախենում են դրանից: Սովորաբար «Իշխանությունը ժողովրդին» գոռում են նրանք, ովքեր հենց ձգտում են այդ իշխանությանը: Հեղափոխությունը մի վերանխավը մեկ այլ վերնախավով փոխարինելն է, երբեմն պակաս անպատկառ կամ պակաս ագահ, ինչն էլ տվյալ դեպքում բնորոշում է այդ հեղափոխությանը:
«Թռչող հոլանդացին» գրքից

1324818618_yuon-novaya-planeta (1)

ԷԴԳԱՐ ՊՈ

11 Մյս

Ես պատրաստ եմ ավելի շուտ կասկածի ենթարկել սեփական հոգուս գոյությունը, քան այն փաստը, որ հակառակվելը մարդու ամենահիմնական մղումներից մեկն է՝ այն առաջնային ու անքակտելի գործոնը, որը պայմանավորում է մարդու բնույթը: Չէ՞ որ մենք բազմիցս ստոր կամ հիմար արարքներ ենք գործում՝ իմանալով հանդերձ, որ այդպես չի կարելի, չէ՞ որ մենք՝ առողջ դատողությանը հակադրվելով, անընդհատ ձգտում ենք խախտել օրենքը, թեև քաջ գիտենք, որ այն խախտել չի կարելի…
«Սև կատուն» պատմվածքիցedgar_allan_poe_the_black_cat_by_klarem-d7xjbox

ԼԵԳԵՆԴ ՏԻԳՐԱՆ ՄԵԾԻ ՄԱՍԻՆ

9 Մյս

Մի գեղեցիկ լեգենդ կա Հայոց արքա Տիգրան Մեծի մասին: Ասում են, որ հեռավոր արշավանքներից վերադառնալիս նա ընտրում էր Հայրենիք տանող այն ճանապարհը, որն անցնում էր որևէ ջրվեժի մոտով: Կանգ էր առնում, մտնում էր գահավիժող սառնորակ ջրի տակ, ցողում էր հաղթ մարմինը զուլալ շիթերով և միայն հետո ուղևորվում էր դեպի իր ապարանքը:
Հպատակներին զարմանք էր պատճառում արքայի այդ տարօրինակ քայլը, սակայն չէին համարձակվում հարցնել, թե ի՞նչ է նշանակում ջրօծման ծեսը՝ իմանալով, որ Տիգրանը չէր սիրում բացատրություններ տալ իր արարքների մասին: Բայց մի օր նրա զորավարներից մեկն, այնուամենայնիվ, քաջություն է ունենում դիմելու նրան.
— Տեր իմ,- հարցնում է նա,- ինչու՞ ես դու ընտրում այս վայրի ջրվեժը, երբ մարմինդ կարող են լվանալ քո ծառաները ոսկեպատ ավազանի մեջ, վարդաջրով ու անուշահոտ հեղուկներով:
Եվ Տիգրան Մեծը պատասխանում է նրան.
— Ես մարմինս մաքրում եմ օտար փոշիներից իմ երկրի սրբազան գետերում, քանզի Հայրենիքի անապական ջուրն է միայն, որ ինձ տալիս է կենարար ուժ և հզորություն:tigranes-the-great

Երբ վարչապետն արտասվում է

9 Մյս

Տարիներ առաջ «Հավերժական շարժիչ» վերնագիրը կրող իր պատմվածքում Վազգեն Սարգսյանի հերոսները ելք որոնելու հույսով դիմում էին երկրի հզորներին, որոնք, սակայն, նրանց պահանջն ունկնդրելուց հետո ոչինչ չէին ասում, այլ միայն արտասվում էին: Ու այդ արցունքներից նեղսրտած մարդիկ գնում էին` ինքնուրույն որոնելու հնարը: Անկախության օրվա զինվորական շքերթից հետո վարչապետ Վազգեն Սարգսյանն արտասվեց, երբ փորձում էր առավել քան անկեղծ պատասխանել հեռուստալրագրողի հերթապահ հարցին:
Տեսարանն իսկապես ազդեցիկ էր, ինչպես կարող է լինել յուրաքանչյուր անգամ, երբ մարդն է արտասվում: Միայն թե այս դեպքում արցունքները երկրի վարչապետինն էին, այն մարդունը, որ տարիներ շարունակ ժողովրդի պատկերացումներում կերպավորվել է ամենահակասական հատկանիշներով, երբեմն նաեւ` ծայրահեղության հասնող բնորոշումների արժանացել: Անսովոր, գուցե նաեւ զարմանալի էր այդ հուզմունքը: Մարդը լալիս էր ոչ թե կորստի ցավից, այլ հարազատության կարոտից, այն իրողությունից, որ «մինչեւ հոդացավ» ծանոթ է հրապարակը քայլերթով կտրողներին ու ձեռքով է շոշափել հռնդացող յուրաքանչյուր զրահապատը: Վարչապետն արտասվում էր, որովհետեւ գիտեր, թե ինչի համար է արտասվում: Իսկ մենք նայում ու շփոթվում ենք, որովհետեւ մեզ համար լաց լինող իշխանավորները դեռ միայն գրքերում են ապրում, որովհետեւ մեր ցավը հոգսերն ու ապրումները սեփական ձեռքերով շոշափողներին վաղուց մոռացել ենք: Երբ երկրիդ վարչապետը երբեմն նաեւ լալիս է, ուրեմն ամեն ինչ չէ, որ կորած է:
Նույնիսկ եթե խոստովանենք, որ մենք, այնուամենայնիվ, մի քիչ սենտիմենտալ ժողովուրդ ենք:

 
Հովիկ Չարխչյան
«Հայկական ժամանակ», սեպտեմբերի 23, 1999վազ

1992-ի մայիսյան մի օր

8 Մյս

Նախորդ օրը երեկոյան Արարատի գործկոմի նախագահի աշխատասենյակում էինք: Վազգենը զանգեց: Ասաց, որ Նախիջևանի սահմանի ուղղությամբ ուշադիր լինեն, ուժեղացնեն հսկողությունը:
Հաջորդ օրը առավոտյան իմացանք, որ Շուշին ազատագրվել է: Մարդիկ փողոց էին թափվել: Ով դաշտում էր՝ լուրն առել, գործը թողել ու շտապել էր գյուղ: Հետո հավաքվեցին գյուղի կենտրոնում: Ինչ-որ մեկը ոչխար բերեց: Մորթեցին զոհաբերելու նման: Գյուղամիջում վառած օջախի վրա միսը եփեցին ու մատաղի պես բաժանեցին տնետուն: Հաղթանակի համ ուներ:

Հ. Չարխչյան7

ՍՏԱՆԻՍԼԱՎ ՌՈՄԱՆՈՎՍԿԻ

8 Մյս

Երբեմն ինձ թվում է, որ ես էլ, ինչպես և այն տղան՝ իմ հայրենիքի խոնավ, մեղմաշունչ մարգագետնում, տանում եմ մարդկանց թույլ, հմայիչ ծաղիկը և վախենում եմ շնչել, որ հանկարծ ծաղիկը չփոշիանա: Իսկ շուրջը սուլում են երկաթե քամիները, սլանում են մեքենաները, կիզիչ օդը ոտքից գլուխ պարուրում է ինձ, հրում են, գոռում են, ինչ-որ տեղ են քարշ տալիս, արտաշնչում են դեմքիս… Իսկ ես տանում եմ իմ ծաղիկն ու հավատում եմ, որ նույնիսկ մեկ թերթիկ չպոկելով կհասցնեմ այդ ծաղիկն այն խաղաղ կացարանը, մարդկանց մոտ, ովքեր սպասում են ինձ:85712424

ԷԼ ԼՈՒՆԱ

8 Մյս

Մենք ինքներս մեզ անգիտակցաբար բանտ ենք նետել, որպեսզի խուսափենք ամենասարսափելի վախերից: Մենք ընտրում ենք «պետք է»-ն, որովհետև ընտրել «ուզում եմ»-ը սարսափելի ու անհասկանալի է: Մեր բանտը կառուցված է «պետք է»-ի սկզբունքով կյանքից, ընտրության անթիվ իրավիճակներից, որոնց մենք համաձայնել ենք ակամա, պատերից, որոնք մեզ հեռացնում են իրականից: «Պետք է»-ն տանում է դեպի «ուզում եմ»: Դուք ստեղծել եք ձեր բանտը և ինքներդ էլ կարող եք ձեզ ազատել:тюрьма-33

%d bloggers like this: