ՍՏԱՆԻՍԼԱՎ ՌՈՄԱՆՈՎՍԿԻ

8 Մյս

Երբեմն ինձ թվում է, որ ես էլ, ինչպես և այն տղան՝ իմ հայրենիքի խոնավ, մեղմաշունչ մարգագետնում, տանում եմ մարդկանց թույլ, հմայիչ ծաղիկը և վախենում եմ շնչել, որ հանկարծ ծաղիկը չփոշիանա: Իսկ շուրջը սուլում են երկաթե քամիները, սլանում են մեքենաները, կիզիչ օդը ոտքից գլուխ պարուրում է ինձ, հրում են, գոռում են, ինչ-որ տեղ են քարշ տալիս, արտաշնչում են դեմքիս… Իսկ ես տանում եմ իմ ծաղիկն ու հավատում եմ, որ նույնիսկ մեկ թերթիկ չպոկելով կհասցնեմ այդ ծաղիկն այն խաղաղ կացարանը, մարդկանց մոտ, ովքեր սպասում են ինձ:85712424

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s