ԼՈՒԻ-ՖԵՐԴԻՆԱՆԴ ՍԵԼԻՆ

2 Մյս

Երբ տարիքդ առնելով մտածում ես նրանց մասին, ովքեր մասնակից են եղել քո կյանքին, նրանց էգոիզմը քեզ է ներկայանում նույնքան անանցանելի, որքան պողպատն ու պլատինը, և առավել անվերջանալի, քան ժամանակն ինքը: Երիտասարդ տարիքում մենք արդարացնում ենք ամենակարծրացած անտարբերությունն ու ամենացինիկ գռեհկությունը՝ ինքներս էլ չիմանալով՝ ինչ անգիտակ ռոմանտիզմի քմայքով: Բայց հետո, երբ կյանքն արդեն ցույց է տվել, թե որքան խորամանկություն, ճարպկություն, չարություն է պահանջվում թեկուզ նրա համար, որ մեղքով հանդերձ գոյատևես 37 աստիճանում, պապանձվելով ու լրջանալով հասկանում ես ողջ խոզությունը, որ թաքնված է քո անցյալում: Պետք է միայն շատ ուշադիր զննես ինքդ քեզ և կտեսնես, թե աղտեղության ինչպիսի կույտեր ես թողել քո թիկունքում: Ու քանի որ ապրել ես մինչ այժմ, ապա հետայսու՝ ոչ մի գաղտնիք, ոչ մի ծանրաբարո հիմարություն. պոեզիան սպառվել է…

«Ճամփորդություն դեպի գիշերվա եզերքը» գրքից0_9a903_b1a162dd_L

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s