ՀԱՅ ԳՐՈՂԻ ՃԱԿԱՏԱԳԻՐ

12 Հնվ

Կար մի հրաշալի մանկագիր ու մանկավարժ՝ Հակոբ Աղաբաբ: Բոլորի կողմից սիրված ու հարգված այս մարդը ամբողջ կյանքում մի մեծ խնդիր ունեցավ՝ ոչ մի կերպ չէր կարողանում կերակրել ու պահել իր ընտանիքը: Եվ ահա ճարահատյալ նա դիմում է ծայրահեղ միջոցի. որոշում է կիրակի օրերին առևտրով զբաղվել: Գնում էր մոտակա գյուղերը, այնտեղից մի արկղ խնձոր էր բերում և շուկայում նստած սկսում էր վաճառել: Կարիքը մարդուն ստիպում էր երբեմն անել բաներ, որ հարիր չէր իր էությանը: Պատմում են, որ Աղաբաբը նույնիսկ բարձր ձայնով «էստի համեցեք» էր կանչում, և շատ քաղաքացիներ՝ ճանաչելով նրան, գնումներ էին կատարում հենց նրանից՝ ավելի շատ գրողին օգնելու, քան դրա անհրաժեշտությունից դրդված:
Ժամանակակիցներից մեկը ահա թե ինչ է պատմում. «…Այս երևույթը կատաղեցնում էր արհեստով պտղավաճառներին, որոնց ապրանքը թե ավելի լավն էր, թե ավելի էժան: Եվ դա պատճառ էր դառնում, որ նրան չարամտորեն ծաղրեին ու կռիվ փնտրեին խնձոր ծախող վարժապետի հետ…»:
Աղաբաբն այս հարցում բացառություն չէր: Շատ ու շատ հայ մտավորականներ են ապրել ծայրահեղ թշվառության մեջ: Նրանք, ովքեր չունեին Աղաբաբի «համարձակությունը», շուկա էին տանում իրենց տան իրերը և փոխանակում հացի, կարտոֆիլի կամ եգիպտացորենի հետ:
«Ոչ միայն հացիվ»-ը կուշտ մարդու պատգամն է:

© Հովիկ Չարխչյանскачанные файлы

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s