Պահոց | 5:43 ե.

ԷԿՀԱՐԹ ՏՈԼԼԵ

12 Հնվ

Դժգոհել՝ նշանակում է չընդունել այն, ինչ գոյություն ունի: Եթե այն, ինչով զբաղվում ես, քեզ չի բերում ոչ ուրախություն, ոչ հանգստություն ու ոչ էլ թեթևություն, ապա դա դեռ չի նշանակում, որ դու պիտի փոխես քո զբաղմուքը: Բավական է միայն փոխել այն, թե ինչպես ես դա անում:
«Ներկայի ուժը» գրքիցEckhart-Tolle-QuoteTo-Inspire-You-To-Live-The-Present-Moment

ՀԱՅ ԳՐՈՂԻ ՃԱԿԱՏԱԳԻՐ

12 Հնվ

Կար մի հրաշալի մանկագիր ու մանկավարժ՝ Հակոբ Աղաբաբ: Բոլորի կողմից սիրված ու հարգված այս մարդը ամբողջ կյանքում մի մեծ խնդիր ունեցավ՝ ոչ մի կերպ չէր կարողանում կերակրել ու պահել իր ընտանիքը: Եվ ահա ճարահատյալ նա դիմում է ծայրահեղ միջոցի. որոշում է կիրակի օրերին առևտրով զբաղվել: Գնում էր մոտակա գյուղերը, այնտեղից մի արկղ խնձոր էր բերում և շուկայում նստած սկսում էր վաճառել: Կարիքը մարդուն ստիպում էր երբեմն անել բաներ, որ հարիր չէր իր էությանը: Պատմում են, որ Աղաբաբը նույնիսկ բարձր ձայնով «էստի համեցեք» էր կանչում, և շատ քաղաքացիներ՝ ճանաչելով նրան, գնումներ էին կատարում հենց նրանից՝ ավելի շատ գրողին օգնելու, քան դրա անհրաժեշտությունից դրդված:
Ժամանակակիցներից մեկը ահա թե ինչ է պատմում. «…Այս երևույթը կատաղեցնում էր արհեստով պտղավաճառներին, որոնց ապրանքը թե ավելի լավն էր, թե ավելի էժան: Եվ դա պատճառ էր դառնում, որ նրան չարամտորեն ծաղրեին ու կռիվ փնտրեին խնձոր ծախող վարժապետի հետ…»:
Աղաբաբն այս հարցում բացառություն չէր: Շատ ու շատ հայ մտավորականներ են ապրել ծայրահեղ թշվառության մեջ: Նրանք, ովքեր չունեին Աղաբաբի «համարձակությունը», շուկա էին տանում իրենց տան իրերը և փոխանակում հացի, կարտոֆիլի կամ եգիպտացորենի հետ:
«Ոչ միայն հացիվ»-ը կուշտ մարդու պատգամն է:

© Հովիկ Չարխչյանскачанные файлы

%d bloggers like this: