ՌՈԲԵՐՏ ՄԸԿՔՈՄԱՆ

29 Դկտ

Բոլորն ապրում են: Այո, ապրում են: Ապրում են խեղված ոգով և փշրված գաղափարներով: Տարիներն անցնում են, և մոռացվում է, թե ինչն է նրանց խեղել ու փշրել: Երբ տարիք են առնում, այդ բանն ընդունում են իբրև պարգև, կարծես խեղումն ու կոտրվածքը արքայական բարեհաճություն է: Իսկ նույն այդ պատանեկան հույսերի ոգին ու կատարելատիպերի շունչը համարում են հիմար ու մանր մի բան՝ ենթակա խեղման ու բեկումի, որովհետև բոլորն ապրում են՝ ինչպես հարկ է ապրել…
«Գիշերային թռչնի ձայնը» գրքիցrobert-r-mccammon

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s