Պահոց | 9:54 ե.

ԲԱՌԻ ԱՆԿԱՆԽԱՏԵՍԵԼԻ ՃԱԿԱՏԱԳԻՐԸ

10 Դկտ

1967 թվականին «Սովետական գրականություն» ամսագրում հոդվածագիր Արշալույս Ոսկերչյանը բողոքում էր, որ լեզվական մաքրասիրությունը բարբարոսական ավերածություններ է կատարում և մուտք է գործել նույնիսկ խորտկարաններ՝ լուրջ դժվարություններ ստեղծելով այցելուների համար: Իբրև իր ասվածի ապացույց նա գրում էր, որ այդ «անարտահայտիչ, դժվար յուրացվող, ճապաղ ու անշնորհք» փոփոխության արդյունքում սոսիսկին դարձել է նրբերշիկ, բուլյոնը՝ արգանակ, օսետրինան՝ թափառ, և «նույնիսկ մենյուն դառել է ճաշացանկ ու դա այն ժամանակ, երբ մենյու հասկացողությունը պարունակում է իր մեջ ոչ միայն ճաշերի անուններ»: «Տերմինների նման թարգմանությունները չեն կարող ճանաչվել արդարացի, նպատակահարմար և օգտակար: Այդ թարգմանություններից շատերը ոչ միայն արխայիկ են, այլև կոպիտ ձևով թխված են, անիմաստ ու անմիտ են»,- եզրահանգել էր Ա. Ոսկերչյանը:
Անցավ շատ կարճ ժամանակ և ամեն ինչ եղավ ոչ այնպես, ինչպես ենթադրել էր հոդվածագիրը: Նոր բառերն անարգել մուտք գործեցին մեր կենցաղ և դարձան այնքան սովորական, որ այժմ նույնիսկ դժվար է հավատալ, թե դրանք ծնվել են ընդամենը մի քանի տասնամյակ առաջ: Եվ ուրեմն որևէ բան մերժելուց առաջ փորձեք մի պահ պատկերացնել, թե ինչպես դրա ճակատագիրը կտնօրինի ժամանակը՝ ի հեճուկս ձեր ցանկության ու փաստարկների:

Հ. Չարխչյան

words-cloud

ՎԱՂԱՐՇԱԿ ՆՈՐԵՆՑ

10 Դկտ

ԱՄԲՈՂՋ ԿՅԱՆՔՈՒՄ

Ամբողջ կյանքում միշտ աննկուն,
Չունենալով դադար ու նինջ,
Որոնեցի ես անվհատ
Չգիտեմ ինչ,
Քանզի ինչ որ գտա կյանքում
Որոնածի իմ համեմատ՝
Թվաց շատ քիչ…

Եվ իմ փնտրած-գտածն ամբողջ
Բաժանեցի ես աջ ու ձախ,-
Բարի մի խոսք, մի խոհ առողջ,
Սրտից բխած անհոգ ծիծաղ,
Կարոտյալին՝ օգնության ձեռք,
Սիրահարին՝ ծաղկի բողբոջ,
Չար սրտերին՝ բարի մի երգ,
Ծառավներին՝ առվի խոխոջ…

Որոնումով կյանքս անցավ,
Գտած բարին տվի մարդկանց,
Ինչ դառնություն գտա ու ցավ,
Այդ բոլորը ինձ մոտ մնաց…

Ոչինչ, եթե իմ գնալով
Չարիքն ամբողջ հետս գնար,
Ես գնայի թեկուզ լալով,
Միայն աշխարհն անլաց մնար:վաղարշակ նորենց

%d bloggers like this: