ՖԵՐԵՆՑ ՇԱՆՏԱ

2 Դկտ

Ստացվում է այնպես, որ իբր առանձին վերցրած մենք բոլորս բարի մարդիկ ենք կամ կարող ենք լինել բարի, և միայն այն ժամանակ, երբ միասին ենք, մենք չար ենք կամ ծայրահեղ դեպքում չենք կարող լինել բարի: Իսկ սա իր հերթին ի՞նչ է նշանակում: Նշանակում է այն, որ ամեն անգամ, երբ մենք չարանում ենք ու բարկությունը թափում ենք մեր մտերիմների վրա, ինչից հետո ամեն բան գրողի ծոցն է գնում, մեր ներսում խոսում է անմաքուր խիղճը, որն անդադար տանջում է մեզ: Անմաքուր այն բանից, որ մենք ամեն օր, ամեն ժամ ինչ-որ բան ենք կորցնում մեր ներսում: Իսկ ինչի՞ են ընդունակ անմաքուր խղճով բազում մարդիկ: Ի՞նչ սպասել նրանցից, եթե նրանք իրար չեն կարեկցում: Չէ՞ որ եթե մենք դեռ ինչ-որ բան կարողանում ենք՝ հավատալն է, որ մեզնից յուրաքանչյուրն ինքնին կցանկանար լինել բարի:
«Հինգերորդ կնիքը» գրքիցsanta_ferenc

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s