Պահոց | 11:18 ե.

ԱՅԴ ԻՆՁ ԱՍԱՑ ԱՐԱՐԱՏԸ

1 Նյմ

1918 թվական: Մայիս: Գիշերվա ժամը 2-ն է: Քաղաքի մասնավոր տներից մեկում հավաքվել է գլխավոր սպայակույտը, ազդեցիկ քաղաքական դեմքեր՝ վճռելու երկրի ճակատագիրը: Գլխավոր հարցը մեկն է. հանձնե՞լ Երևանն ու Էջմիածինը և նահանջել, որ հետո հարմար դիրքից հարված հասցվի թշնամուն, թե՞ ամեն գնով պահել Սարդարապատի բնագիծը: Կարծիքները տարբեր են, թեև նույնիսկ նահանջի կողմնակիցները մտավախություն ունեն, որ մայրաքաղաքի հանձնումը կբարոյալքի ժողովրդին ու կկազմաքանդի դիմադրությունը: Վերջապես համաձայնության են գալիս կանգնել ու կռվել մինչև վերջին շունչը:
Խորհրդակցությունն ավարտվում է լուսաբացին մոտ: Զորավար Թովմաս Նազարբեկյանը նստում է իր մեքենան և ուղղություն է վերցնում դեպի Ղարաքիլիսա: Բայց Քանաքեռի բարձունքին հասնելով կարգադրում է կանգնեցնել մեքենան: Դուրս է գալիս, մի փոքր առաջ է գնում ու վերից երկար նայում է խավարի մեջ թաղված Երևանի աղոտ կրակներին: Նա դեռ երկմտանքի մեջ է: Դեռ լիովին վստահ չէ, որ ճակատագրական որոշումն անսխալ է: Ու հանկարծ նրա մռայլված դեմքին մի ժպիտ է գծագրվում: Այդ ժամանակ զորավարը դառնում է իր ուղեկցողներին ու ասում է.
— Տեսեք, թե ինչ հանգիստ է քնած Երևանը: Նայեք՝ ինչպես է կարմրել Արարատի գագաթը… Երևանը հանձնել չի կարելի: Հրամայում եմ անմիջապես գործողության պատրաստություն: Ամենաուժեղ կերպով պաշտպանեք Սարդարապատ- Ղարթուն գիծը: Միշտ ուշադրություն դարձրեք Արալըխի ճամփին. տաճկական հեծելազորը կարող է առաջանալ ու կտրել մեր թիկունքը: Պիտի հաղթենք մենք: Մենք ենք հաղթելու: Այդ ինձ ասաց Արարատը…Ararat_at_sunset

ՌՅՈՒԴԻԳԵՐ ՍԱՖՐԱՆՍԿԻ

1 Նյմ

Բավական է, որ մենք ընդամենը մեկ անգամ սովորականն անսովոր պատկերացնենք, և զարմանքով կհայտնաբերենք, թե որքան մոտ է մեզ թե ուսուցանող և թե այն արբեցուցիչ երջանկությունը, որը մենք որոնել ենք հեռուներում, դժվար հասանելի վայրերում: Հրաշալին հաճախ ընկած է հենց մեր ոտքերի տակ, իսկ մենք նրան ենք նայում հեռադիտակի միջով:

592_09_ruediger_safranski.jpg

%d bloggers like this: