ԳԱՈ ՍԻՆՑԶՅԱՆ

13 Սպտ

Մերթ այստեղ, մերթ այնտեղ տանիքից թափվում են անձրևի շիթերը, կարծես ձգվում ու կտրվում են երկար թելերը: Առուն փքվել է, նրա պղտոր հոսանքի մեջ պտույտ են տալիս ընկած տերևներ, ծխախոտի դատարկ տուփեր ու ամեն տեսակ աղբ: Մեր կյանքը նույնպես նման է շտապող հեղեղի, որ հոսում է չգիտես ուր: Պատահում է, բարձրանում, ճոփյունով զարկվում է մոլեգին ալիքը, և փշրվում է դեպքերի, մարդկանց հեղեղը: Խառնախռիվ կծիկով ամեն բան գալիս, անց է կենում առանց կանգ առնելու, չես հասցնում խորամուխ լինել, դարձյալ՝ անկանգ, անկանգ: Բայց և այնպես կարևոր մի բան, ամենապայծառը մնում է: Ինչպես իմանալ, եղե՞լ է դա իրականում, թե գոյություն ունի միայն մեր երևակայության մեջ…
«Աշնանային տերևներ» գրքիցrain12

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s