Պահոց | 12:04 ե.

ԱԼԱՆ ՄՈՒՐ

26 Օգս

Մեզ սովորեցնում են հիշել ոչ թե մարդուն, այլ գաղափարը: Քանզի մարդը թույլ է: Նրան կարող են բռնել, նրան կարող են սպանել և տալ մոռացության: Իսկ գաղափարը չորս հարյուր տարի հետո էլ ընդունակ է վերափոխել աշխարհը: Ես անձնական փորձից գիտեմ, թե ինչ բան է գաղափարի ուժը: Ես տեսել եմ, թե ինչպես էին գաղափարի անունից սպանություններ կատարվում, ինչպես էին մարդիկ դեպի մահ գնում: Բայց գաղափարին չի կարելի համբուրել: Նրան չի կարելի հպվել: Գաղափարը չի կարող արյունաքամ լինել: Նա չի զգում ցավը: Գաղափարը չի կարող սիրել: Այնպես որ, իմ վշտի պատճառը ոչ թե գաղափարն է, այլ մարդը:alan-moore-008

ՀԱԼԴՈՐ ԼԱՔՍՆԵՍ

26 Օգս

Երբ նայում ես փխրուն ու անպաշտպան ծաղկին, որն աճել է հարյուր հազարավոր քարերի մեջ, հարցնում ես ինքդ քեզ. ինչու՞ է կյանքն այսպես համառորեն ճեղքում ու դուրս գալիս բոլոր արգելքների միջից: Չպոկե՞ս նրա փոքրիկ ցողունն ու դրանով մաքրես ծխամորճդ:
Ոչ, մի պոկեք նրան: Այդ բույսը ևս մտորում է իր աղոտ խոհը կյանքի սահմանափակության ու անսահմանության մասին և ապրում է՝ ներծնչված բարու հանդեպ սիրով, հարյուր հազարավոր քարերի մեջ, ինչպես դուք և ես:Bankoboev.Ru_odinokii_cvetok_rastet_mezhdu_kamnei

%d bloggers like this: