Պահոց | 11:39 ե.

ԲԱԿՈՒՆՑԻ ՆԱՄԱԿԸ ԲԱՆՏԻՑ

8 Հլս

«Ծա՜նր է, շա՜տ ծանր… Փաստը մնում է անշրջանցելի. ես մեկուսացված եմ։ Մտածում ես մեկ ժամ, երկու, երեք, մեկ օր, երկու օր, մտածում ես հիմարանալու աստիճանի, մինչեւ հիշողությունդ փուլ է գալիս, եւ չգիտես՝ գիշեր է, թե՞ ցերեկ, միայն պարզ գիտակցում ես, որ կյանքը մնաց փակ դռան ետեւում։ Մտքերը հեռու են գնում, ի՞նչ է սպասվում հետո… Երբ ես հարցնում եմ, թե ի՞նչ է լինելու հետո՝ հուսահատվում եմ, գիտակցությունսմթագնում է, ջղաձգությունները խեղդում են կոկորդս… Միտքս միշտ տանջալիորեն շաղափում է ֆիզիկական ցավի աստիճանի հասնող միեւնույն խոհը. ի՞նչ է լինելու ինձ հետ։ Արդյո՞ք ինձ հնարավորություն կտրվի գործով, այսինքն՝ գրական աշխատանքով ապացուցել, որ ես գրականության թշնամի չեմ։ Գոյության միակ նպատակը մնում է գրականությունը… Ինձ գրելու և կարդալու հնարավորություն տվեք, ինձ գիրք ու մատի՜տ տվեք…»:բակունց

ԴԱՎԻԴ ՖՈՆԿԻՆՈՍ

8 Հլս

Բազմաթիվ ամուսնական զույգեր պաշտում են իրենց մասին ամեն կարգի պատմություններ պատմելը և կարծում են, թե իրենց հանդիպումը բացառիկ մի բան է եղել: Անթիվ-անհամար միությունների մոտ, որ առաջ են եկել լիակատար պարզունակության պայմաններում, միշտ էլ կգտնվի ինչ-որ մի գորովաշատ պահուստային մանրուք, որը մշտապես հիացմունք կառաջացնի:David-Foenkinos-obtient-le-prix-Renaudot-2014

ՍՅՈՒԶԵՆ ԶՈՆԹԱԳ

8 Հլս

Մեծամասամբ աղետները պատահում են ոչ մեզ հետ, և եթե դրանք բազմաթիվ են, մենք կորցնում ենք նրանց ճակատագրի համար ցավ ապրելու ընդունակությունը, ում աղետը բախվել է: Ներկա պահին մենք ողջ ու անվնաս ենք և, ինչպես ասում են, կյանքը (նկատի ունի նրանց կյանքը, ում բախտը բերել է) շարունակվում է: Մենք ողջ ենք և անվնաս, թեև, իհարկե, իրավիճակը կարող է փոփոխվել: Ու եթե ձեզ կթվա, որ հասել եք հատակին, ներքևում ինչ-որ մեկն անպայման կթակի…

Susan Sontag

%d bloggers like this: