Պահոց | 9:12 ե.

ՅԵՆՍ ՅԱԿՈԲՍԵՆ

27 Մյս

Որտեղի՞ց նա պիտի իմանար, որ եթե չափից ավելի հաճախ ես երգում խելահեղ սիրո հիմնը, այն կորցնում է բառերի ու մեղեդու հմայքը և վերածվում է անճաշակ բարբաջանքի: Նա որտեղի՞ց պիտի իմանար, որ այսօր երջանկությունը որքան էլ մեզ երկինք բարձրացնի, վաղը նրա թևերը կթուլանան: Իսկ երբ վրա հասավ ծանր խումհարը, նա ցավով հասկացավ, որ հիասթափվել են մեկը մյուսից մինչև իրար հանդեպ քաղցր արհամարհանքը, քաղցր քամահրանք, որ օր օրի կորցնում էր իր քաղցրությունը՝ ձեռք բերելով դառնահամը:

«Նիլս Լյունե» գրքիցjacobsen_j_p-19920822.2_png_300x364_q85

ԲԵՆԹԼԻ ԼԻԹԼ

27 Մյս

Իմ կարծիքով, յուրաքանչյուր մարդու համար վրա է հասնում այնպիսի մի շրջան, երբ կյանքը սկսում է թվալ ձանձրալի, երբ կառչում է «ապրիր ներկայով» փիլիսոփայական թեզերից մեկին, որովհետև ետ նայելը և բոլոր բաց թողնված հնարավորություններին հայացք նետելը ցավագին է, իսկ ինչ-որ բան փոխելու համար այլևս ոչ ուժ կա, ոչ ժամանակ:Bentley-Little

%d bloggers like this: