ԼԵՌ ԿԱՄՍԱՐ

29 Ապր

Հայելու առջև նստած ինքս ինձի կդիտեմ։
Շատ եմ հինցեր։ Մազերս ճերմակ, այտոսկրերս ցցված, դաշտը թողնված ծեր անտէր ձիու կնմանեմ, որի կաշին անգամ ոչ ոքի պէտք չէ։ Աստվա՜ծ իմ, երեկ ես մանուկ էի տակավին, ինչպէ՞ս մէկէն կտրեցի այս տարածությունն․․․ Եվ դեռ կըսվի, թէ ավտոն այսպէս արագ կվազէ, աերոպլանն այսպէս կսուրա օդում և այլն։
Արագությանց մասին խօսելով, ցարդ ոչ ոքի գլխէն չի անցներ ըսելու, թէ ամենաարագաթռիչը աշխարհիս մէջ ատիկա կյանքն է, որ կթռի․․․
Եվ առանց հետք մը թողնելու։ Ի՞նչ հետք։kamsar

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s