ՏԱՐԲԵՐՈՒԹՅՈՒՆԸ

27 Ապր

Շիրազը եկել էր Վեդի: Մշակույթի տան հսկայական դահլիճում ասեղ գցելու տեղ չկար: Բեմի վրա նստել էր, դեմքին բավարարվածության ու իր մեծության գիտակցումի զգացումներն էին միախառնված, կամ գոնե ինձ այդպես էր թվում: Դպրոցական էի ու կարծում էի, որ մեծ գրողը միշտ պիտի բարձրում լինի, իսկ մենք նրան պիտի նայենք ու լսենք ներքևից:
Բայց երբ հանդիպումն ավարտվեց, մի անբացատրելի հանդգնությամբ ինձ նետեցի նրա մոտ՝ իր վեհության հարթակն ու խնդրեցի մակագրել գիրքը:
— Անունդ ի՞նչ է,- հարցրեց:
— Հովիկ:
— Հովի՞կ: Տղամարդ ես, Հովիկս ո՞րն է: Ասա՝ Հովհաննես:
Հետո գիրքն առավ, դրեց սեղանին, դանդաղ գրեց ու վերադարձրեց.
— Հովհաննես…
Հրաժեշտ տվեց հանգիստ, վեհ, հաստատ քայլերով: Գնաց: Ինքը մնաց վերևում, ես՝ ներքում: Ինքը Հովհաննեսն էր, ես՝ Հովիկը:

Հովիկ Չարխչյան11156231_858899874180829_5700464004223103245_n

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s