Պահոց | 10:29 ե.

100 ՏԱՐԻ, 100 ԱՆԳԱՄ

21 Ապր

Վազում էի: Ընկա ու ոտքս խփեցի գետնին: Ցավն անտանելի էր: Լաց եղա, բայց ոչ միայն ցավից: Իմ անզորության ու թուլության համար էլ լաց եղա: Նաև ամոթից: Նաև այն բանի համար, որ ճարպիկ չէի, ինչպես մյուսները: Նրա համար, որ վազքս ընդհատվել էր, ընթացքս ծնկածալ կսկիծ էր դարձել:
Շուրջս նայեցի: Չլինի՞ մեկը տեսավ խեղճությունս ու կարծեց, թե գետնատարած մարմնի մեջ նվաղում են մղումները:
Վեր կենամ, աչքս սրբեմ, վերքս ծածկեմ ու առաջ գնամ: Ես ուրիշների հետ մրցել չեմ ուզում: Ինձ իմ երազին հասնել է պետք:

Հովիկ Չարխչյանvoshod01_b

ԼԱՈ ՇԵ

21 Ապր

Այս մռայլ հանրության մեջ մարդիկ գազազում են` դեռ նոր լույս աշխարհ եկած: Նրանք չափչփում են ամենուր մի կտոր համեղ պատառի, չնչին շահի համար, և միշտ պատրաստ են գործի դնել ժանիքներն ու ճանկերը:
Մեզ մոտ հաճախ են ասում, որ երկիրը թաղվել է խավարի մեջ: Իսկ ո՞վ պետք է լուսավորի նրան, եթե ոչ խելացի մարդիկ: Եթե նրանք չհիշեն իրենց պատասխանատվության մասին, եթե իրենց չզգան իբրև աստղեր` մութ գիշերում, մենք այլևս ոչ մեկի վրա չենք կարող հույս դնել:W020061009379969831175

%d bloggers like this: