Պահոց | 11:17 ե.

ՄԻՆԱՍ ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

20 Ապր

Կարևոր չէ որտեղ ես աշխարհ եկել` Լոնդոնում, թե՞ խուլ գյուղում: Կարևորը, որ դա քո հայրենիքն է, որ դու տեսել ես առաջին անգամ աչքերդ բացելով: Հետո դու կճանաչես ամբողջ աշխարհներ, բայց այն, ինչ տեսել ես մանուկ հասակում` կմնա քո ամբողջ կյանքում: Ամեն անգամ, երբ գնում եմ գյուղ, ես փնտրում եմ նախկին գյուղը, որ տեսել եմ առաջին անգամ: Ես փոքր էի, ցանկապատերը ինձ թվում էին բարձր-բարձր: Իսկ այժմ ես այդ ցանկապատերից բարձր եմ, բայց ես հուզվում եմ նրանց մոտենալով: Եթե քո մեջ նման հուզմունք չկա, չի լինի նաև արվեստ:MinasAvetisyan-Self-Portrait-1960

ԴԱՆԻԵԼ ՎԱՐՈՒԺԱՆ

20 Ապր

Հայը պիտի ապրի, հակառակ դահիճներուն և հակառակ իր առյուծի աչքին տակ բուսած կորեկին: Հայը պիտի ապրի ժողովուրդներու սիրազոդ շղթայի մեկ ոսկի օղակն ըլլալու համար: Այս է մեր բոլորիս հույսը, հույս մը, զոր մուրճով կռեցինք, ինչպես մեր պապերեն մեկուն նիզակը, որ նպատակին կդիմեր օդին և արևին մեջ երգելով: hqdefault

ԳԵՈՐԳ ԷԲԵՐՍ

20 Ապր

Ամեն մարդ կարծես մի երաժշտական գործիք լինի, որ պատրաստել են անտեսանելի արհեստանոցում լավ կամ վատ փայտից, հմուտ կամ անհմուտ ձեռքով, մինչև նրա ծնունդը: Ինչ-որ մի բան կամ ինչ-որ մեկը (կարևոր չէ, թե մենք դա ինչպես կանվանենք) նվագում է յուրաքանչյուր գործիքով, և կախված նրանից, թե ինչպես է այն պատրաստված, դուրս է բերում այդ գործիքից մաքուր կամ կեղծ հնչյուններ:ebers georg

ԷՆՆ ԼԱՄՈԹ

20 Ապր

Կարծում եմ, պրոֆեսիոնալիզմը ծնվում է անառողջ հավատից առ այն, որ եթե կյանքում շատ զգույշ քայլես` ամբողջ ժամանակ մտածելով, թե որտեղ դնես ոտքդ, դու չես մեռնի: Իրականում, իհարկե, ամեն դեպքում մեռնելու ես: Իսկ նրանցից շատերը, ովքեր նույնիսկ չեն էլ մտածում, թե ուր են գնում, կյանքից ավելին են քաղում, քան մյուսները և շատ ավելի ուրախ են ապրում:lamott_rect

%d bloggers like this: