ՖԵՐԵՆՑ ՇԱՆՏԱ

4 Մրտ

Ստացվում է այնպես, որ իբր առանձին-առանձին մենք բոլորս էլ բարի մարդիկ ենք կամ կարող ենք լինել բարի, և միայն այն ժամանակ, երբ միասին ենք` չար ենք կամ ծայրահեղ դեպքում բարի լինել չենք կարող: Իսկ սա իր հերթին ի՞նչ է նշանակում: Այն, որ ամեն անգամ, երբ մենք չարացած ենք կամ բարկությունը թափում ենք մեր մերձավորների գլխին, ինչից հետո ամեն բան գրողի ծոցն է կորչում, մեր ներսում խոսում է անմաքուր խիղճը` անընդհատ կրծելով մեզ: Անմաքուր այն բանից, որ մենք ամեն օր ու ամեն ժամ կորցնում ենք ինչ-որ բան մեր ներսում: Իսկ ինչի՞ են ընդունակ անմաքուր խղճով բազմաթիվ մարդիկ: Ի՞նչ ակնկալել նրանցից, եթե նրանք չեն կարեկցում միմյանց: Չէ՞ որ եթե մենք գոնե ինչ-որ բան կարող ենք, դա իրար հավատալն է, որ մեզնից յուրաքանչյուրն ինքն իր համար կուզեր բարի լինել:santa_ferenc_kep

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s