Պահոց | 5:18 ե.

ՊԱՈԼԱ ԿԱՊՐԻՈԼՈ

17 Փտր

Երաժշտությունը կարոտաբաղձության հարազատ լեզուն է, ինչ-որ լուսավոր ու հեռավոր բանի անկատար թախիծը, դա հրեշտակների լեզուն է, որոնք հիշում են դրախտի մասին: Հրեշտակներ, որոնք, բնականաբար, վայր են ընկել, բայց նրանց ներսում դեռ ջերմացնում է աստվածային կայծը` ստիպելով ետ նայել: Այդ հրեշտակները դեռ կարող են մտովի տեղափոխվել դեպի անցյալ և զգալ, ծայրահեղ դեպքում` հիշողության միջոցով, կորուսյալ կյանքի ամբողջությունը:
Երաժշտությունը գիտություն է հոգու մասին:55

%d bloggers like this: