ԱՆԴՐԵ ԺԻԴ

30 Օգս

Ես քեզ կպատմեմ սպասումի մասին: Ես տեսել եմ հարթավայրն ամռանը: Նա սպասում էր: Սպասում էր գոնե մի կաթիլ անձրևի: Ճամփաների փոշին չափից ավելի թեթև էր դարձել և վեր էր բարձրանում աննշան սյուքից: Դա նման չէր ծարավի: Դա վախն էր: Հողը ճաքճքում էր տապից, կարծես նրա համար, որ ավելի շատ խոնավություն ներծծի: Դաշտային ծաղիկների բույրը դարձել էր համարյա անտանելի: Ամեն բան ուժասպառվել էր արևի տակ: Ամեն օր կեսօրից հետո մենք գնում էինք հանգստանալու տաղավարում, որն այնքան էլ չէր պատսպարում անսովոր վառ լույսից: Դա այն ժամանակն էր, երբ չափից ավելի երկարած մատներով ծառերը թեթև ցնցում էին ճյուղերը, որպեսզի հեռու ցրեին իրենց սերմերը: Երկինքը ծանր էր, ամպրոպային, և ողջ բնությունը սպասում էր: Դա հանդիսավոր ակնթարթ էր, չափազանց տխուր, քանի որ բոլոր թռչունները զոհվել էին: Հողի հևքն այնպես էր այրում, որ ուշաթափվել կարելի էր: Փշատերև ծառերի մատները թափվում էին ոստերից, ինչպես ոսկե ծուխ: Իսկ հետո անձրևը եկավ…

«Երկրային կերակուրներ» գրքից140526051116

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s