Պահոց | 7:33 ե.

ՄԵՐ ԱՐԱ ԳԵՂԵՑԻԿԸ

15 Օգս

Բեյրութից ոչ հեռու գտնվող Զահլե հայաբնակ գյուղաքաղաքի դպրոցում ներկայացվում էր «Արա Գեղեցիկ»-ը: Ներկայացումից հետո երեխաներից մեկը գունատվել էր, նրա շուրթերը դողում էին, աչքերում կայծկլտում էր ատելության կրակը: Արտիստներից մեկը մոտեցավ նրան.

— Ինչու՞ ես տխուր, ինչու՞ ես հեռու կանգնել:

Երեխան մատնացույց արեց արտիստուհի Լ. Հովհաննիսյանին:

— Թող նա հեռանա այստեղից… Ինչու՞ սպանեց մեր թագավորին:

Փոքրիկը վշտացել էր Արայի մահվան համար, նա արտիստուհու մեջ դեռ տեսնում էր Շամիրամին:

Եվ այդ պահին, լսելով խոսքերը, երեխային մոտեցավ ու գրկեց  ինքը` Արքան Հայոց, Արան, Արամորդին: Խորեն Աբրահամյանն էր…

 

Ըստ Վիկտոր Բալայանի պատմածի10

ԳԻ ԴԸ ՄՈՊԱՍԱՆ

15 Օգս

Ես նույնիսկ այլևս չեմ կարողանում տեսնել այն մարդկանց, որոնց հետ նախկինում հաճույքով էի հանդիպում, քանի որ ճանաչում եմ նրանց, քանի որ նախապես արդեն գիտեմ, թե ինչ կասեն նրանք ու ինչ կպատասխանեմ ես, քանի որ ինձ հայտնի է նրանց մտքերի, նրանց դատողությունների ընկճող պարզունակությունը: Մարդկային ուղեղը նման է կրկեսային ասպարեզի, որտեղ հավերժորեն պտույտներ է գործում դժբախտ, այնտեղ քշված նժույգը: Ինչպիսին էլ լինեն մեր ջանքերը, մեր հնարքները, դուրս պրծնելու մեր փորձերը, դրանց շրջանակը սահմանափակված է: Ամեն տեղ, ուր էլ հայացքդ նետես, չկա ոչ մի անսպասելի ճեղք, ելք դեպի անհայտություն: Ստիպված ես պտտվել, հավերժ պտտվել միևնույն մտքերի, միևնույն ուրախությունների, միևնույն կատակների, միևնույն սովորույթների, միևնույն համոզմունքների և միևնույն նողկանքի շուրջը…e0c8bc4b8101629d570777bd0232c417.jpg

ՎԱՀԱԳՆ ԴԱՎԹՅԱՆ

15 Օգս

Երբ վերջին անգամ աչքերս փակվեն այս աշխարհի դեմ,
Եվ հայացքիս դեմ թրթռա վերջին ճառագայթը ջինջ,
Կոպերիս տակով մի վերջին անգամ կվազի, գիտեմ,
Մի ոտաբոբիկ, բարակ մի աղջիկ:

Նա, որ աչքերի առեղծվածներում լույս ուներ ու սև,
Նա, որ անմեղ էր և անմեղորեն չար ու մեղսական,
Նա, որի հետքով պատանութունս վազեց հևիհև,
Վազեց կարոտով, չհասավ սակայն…

Երբ վերջին անգամ աչքերս փակվեն այս աշխարհի դեմ,
ՈՒ երբ ճակատիս թրթռա շունչը ուրիշ մի հովի,
Իմ կոպերի տակ մի վերջին անգամ կփռվի, գիտեմ,
Մի արևավոր, հեռավոր հովիտ:

Կխշշա խաղաղ ոսկե մի գետակ ու բարդի մի զով,
Կթախծի լռին կտուրն արևոտ, տունն իմ հայրական,
Հեռու մի հովիտ,ուր կարոտներիս արահետներով
Քայլեցի անվերջ , չհասա , սակայն…

Երբ վերջին անգամ աչքերս փակվեն այս աշխարհի դեմ,
Ու փռվի իմ դեմ անհուն լռության ուրիշ մի եզերք,
Ծարավից ճաքած շուրթերիս վրա կդողա, գիտեմ,
ՄԻ զարմանալի, պարզ ու տաք մի երգ:

Երգ, որ անբառ է իբրև թախծություն ու իբրև հառաչ,
Երգ, որ անհուն է, անմեկնելի է ու անեզրական,
Երգ, որ ողջ կյանքում իմ շրթունքների կարոտին թառած,
Թրթռաց, դողաց, չծնվեց սակայն…Босиком-по-берегу-моря

ՄԻ ՄԵԽԻ ՊԱՏՃԱՌՈՎ

15 Օգս

Մի մեխի պատճառով, մի պայտ ընկավ:
Մի պայտի պատճառով մի ձի ընկավ:
Մի ձիու պատճառով մի ձիավոր ընկավ:
Մի ձիավորի պատճառով մի ճակատամարտ տանուլ տրվեց:
Մի ճակատամարտի պատճառով մի պատերազմ տանուլ տրվեց:
Մի պատերազմի պատճառով մի հայրենիք ոչնչացավ:

Եվ այս բոլորը այն մարդու պատճառով, ով մեխը լավ չէր ամրացրել պայտին:

 

ՃԱՊՈՆԱԿԱՆa90AuLTP1FU

%d bloggers like this: