Պահոց | 4:55 ե.

ԵՐԵԿՎԱ ՈՒ ԱՅՍՕՐՎԱ ԴԻՎԵՐՍԱՆՏՆԵՐԸ

17 Հլս

Այս օրերին, երբ լրատվական դաշտը հեղեղված է ադրբեջանցի դիվերսանտների մասին պատմություններով, կատարվածն առիթ տվեց հիշելու, որ Հայաստանի տարածքում նման իրավիճակները, ցավոք, նոր չեն: Հավանաբար քչերին է հայտնի, որ Հայրենական պատերազմի տարիներին մեր երկիրը ևս բախվել է այդ սպառնալիքի հետ: Պատմությունը վկայում է, որ դեռևս 1941-ի հունիսի 29-ին` պատերազմի սկզբից մեկ շաբաթ անց, որոշում ընդունվեց Հայաստանում թշնամու պարաշուտային դեսանտի դեմ պայքարելու նպատակով կործանիչ գումարտակներ ստեղծելու մասին: Կազմակերպվեցին շուրջօրյա հսկիչ կետեր առավել կարևոր օբյեկտներում և դեսանտի իջեցման համար առավել հարմար տեղանքներում:

Իսկ թշնամու լրտեսներն իսկապես Հայաստանի տարածք էին թափանցում: Այսպես, 1942 թ. սեպտեմբերի 18-ին Սիսիանի շրջանում որսացին երկու պարաշյուտիստ-դեսանտայինների, որոնց մոտ հայտնաբերվեց մեծ քանակությամբ պայթուցիկ նյութ և զենք: Նրանք առաջադրանք ունեին դիվերսիոն գործողություններ կատարել արդյունաբերական ձեռնարկություններում, տրանսպորտում: Հայտնի են նաև լրտեսների հայտնաբերման մի քանի դեպքեր ևս:

Հ. Չարխչյանc2f8eb122e3f42dc86b329aa298

ԲԵՄԻ ՎՐԱ ԵՎ ԲԵՄԻՑ ԴՈՒՐՍ

17 Հլս

Մհեր Մկրտչյանը, Մկրտչյան Մհերը  կոչված էր այս երկրի` Աստծու այս թատրոնի մեծ բնակիչներից մեկը լինել. չլիներ դրամատուրգիան, չլիներ բեմը` Մհերը այլ կերպ էր լինելու` որպես մի ոմն Պոլոզ Մուկուչ, մի ոմն Պըլը- Պուղի կամ Վիլյամ Սարոյան, մարդ, բնակիչ, ում ներկայությունն ու ընթացքը բարություն, սեր ու վստահություն է ցողում բոլոր-բոլորի վրա, մարդիկ արթնանում են այլ ու լավ տրամադությամբ, դեպքերին ու դեմքերին շատ մեծ նշանակություն չեն տալիս, կարողանում են հրեշավորը ծիծաղելի տեսնել, կարգուկանոնի պարտադրածից իրենց դուրս ու ազատ են տեսնում: Եվ Աստծո այս բեմում Մհերը թերևս ավելի մեծ լիներ, քան եղավ թատրոնի բեմում: Ինքը` Աստծո մի մեծ ստեղծվածք` իրեն դժվար էր տեղավորում մարդու մեր գործերում և ստեղծագործություններում. կերպարների կաղապարները փշուր-փշուր էին լինում, կերպարի հանդերձը ճռռալով պատռվում էր նրա վրա, կառույցը նրա մուտքով քանդուքարափ էր լինում և վերաշինվում ու գմբեթավորվում ոչ այն տեսքով, ինչ տեսքով ենթադրելի էր:

Իր համար ինքն էր գրելու և գրեց, բեմի վրա և բեմից դուրս` նրա գործն ու կյանքը նրա սեփական ու մեծ ստեղծագործությունն է: Շարունակվեր այդ ստեղծագործությունը` այսօր մեր միջավայրն այդքան խեղճ ու չար չէր լինի, շարունակվեր այդ կյանքը` աշխարհի համար մենք ավելի լավը կլինեինք, մեր հասակները մի քիչ ավելի բարձր, մեր աչքերը մի քիչ ավելի խելացի, մեր հոգիները թեթև ու մեր սրտերը բաց կլինեին:

Բայց մեր մեծերը ինչո՞ւ են հեռանում մեծ  փլուզումներից առաջ, ինչո՞ւ են մեզնից երես դարձնում, ի՞նչ է, մեծի նրանց պարտքը չէ՞ մեր ծանր օրերին մեր մեջ լինել, մեր, որ իրենց ստեղծածն ենք, խուճապային  մեր փախուստի գլխին լինել և մեր խուճապը դարձնել կանոնավոր նահանջ ու երթ, թե՞ մեր իսկ չարության դեմ ինքներս ենք արժանի մնալ մենակ, առանց մեծերի:

ՀՐԱՆՏ ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆsPTw2ZhyNxg

ՆԱԻՐԻ ԶԱՐՅԱՆԸ ԳՈՒԳԵՆ ՄԱՀԱՐՈՒ ՄԱՍԻՆ

17 Հլս

Մեր մտերմությունը սկսվեց նրանով, որ Գուրգենը մի անգամ խճուղու մոտերքում մի սիրուն աղջիկ ցույց տվեց ու ասաց.

— Այ, տեսնու՞մ ես այդ աղջկան… Ոչ ոքի բան չասես:

Ի նշան համաձայնության ես ամուր սեղմեցի նրա թևը: Դրանից հետո անցավ մեր որբանոցի համարյա մեզ հասակակից փայտահատ Սիմոնը, և ես նրան բան չասացի: Այնուհետև հանդիպեցինք Գառնիկին, Գևորգին, Հարությունին, մեր որբանոցի մյուս մեծահասակ տղաներին, և ես նրանց էլ բան չասացի:

Մինչև այսօր էլ ոչ ոքի բան չեմ ասել Գուրգենի ցույց տված այդ սիրուն աղջկա մասին և փորձ չեմ արել իմանալու, թե ի՞նչ աղջիկ էր նա, անունն ի՞նչ էր և ինչու՞ նրա մասին ոչ ոքի ոչինչ չպետք էր ասել:pizap.com14055326672271

%d bloggers like this: