Պահոց | 9:46 ե.

ՉԱՐԼԶ ԲՈՒԿՈՎՍԿԻ

21 Մյս

— Ինչու՞ ես դու նվաստացնում քո գեղեցկությունը,- հարցրեցի ես:- Ինչու՞ դու չես կարող պարզապես ապրել նրանով:

— Որովհետև մարդիկ մտածում են` սա այն ամենն է, ինչ ես ունեմ: Գեղեցկությունը դատարկ բան է, գեղեցկությունն անցողիկ է: Չես պատկերացնի, թե որքան է քո բախտը բերել, որ տգեղ ես: Եթե դու դուր ես գալիս մարդկանց, ապա դու գիտես, որ դա քո գեղեցիկ աչքերի համար չէ:

«Քաղաքի առաջին գեղեցկուհին» գրքից???????????????????

ՋՈՐՋ ՕՐՈՒԵԼ

21 Մյս

Ընդհանրապես հետաքրքիր է թշվառի առաջին անձնական զգացողությունը: Կանխազգում էր, որ վաղ թե ուշ դա վրա է հասնելու, սպասում էր, աշխատում էր, պատրաստվում էր, քանի անգամ պատկերացնում էր դա, մինչդեռ իրականում ամեն ինչ այնպես հանկարծակի էր: Մտածում էր` հասարակ բան է, բայց, չէ, ապշեցուցիչ դժվարություններ են: Մտածում էր` մղձավանջ է: Պարզվեց, չէ, վհատեցնող, գորշ տաղտուկ է: Եվ այն առանձնահատուկ, զուտ թշվառական խեղճությունը, որ քեզ համար բացահայտում ես, ակամա դրդում է ամեն տեսակ չնչին հնարքների, կծծիության:

Բացահայտում ես թշվառության ևս մի պարտադիր ուղեկցի` գաղտնիությանը: Անակնկալ նետված լինելով օրը վեց ֆրանկի մակարդակի վրա, խոստովանել դա, բնականաբար, ամաչում ես, ջանում ես ձևացնել, որ ամեն բան առաջվա պես է: Խորամանկելով ուզում ես դուրս պրնել կեղծիքից, որ պարուրել է ձեռքերդ ու ոտքերդ ու վատ օգնական է քեզ համար…?????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

ՎԻԼՅԱՄ ՍԱՐՈՅԱՆ

21 Մյս

Երևի տունը մեր ապրած յուրաքանչյուր վայրից մի մասնիկ էր: Բայց այն նաև ուրիշ բան էր: Տունը մենք էինք, ընտանիքը, բոլորս միասին միևնույն վայրում լինելու անընդհատ, դժվարին, եթե ոչ անհնարին վիճակը: Տունը ուտելիքն էր և միասին սեղան նստելը, կամ ինչպես ավելի հաճախ էր պատահում, միասին ուտելը, երբ մեզնից մեկնումեկը աշխատանքից տուն էր վերադառնում կամ առավոտյան մյուսներից ավելի վաղ էր արթնանում: Տունը սենյակներն էին, սեղաններն ու աթոռները, մահճակալները, վերմակները, որով ծածկվում էինք, հին երկրի թափանցիկության աստիճանի գզված բրդից կարված հաստ վերմակները:

Ո՞վ գիտի, թե ինչ է տունը: Ո՞վ գիտի, թե ով է ինքը:

Թարգմ. Ք. Քամալյանsaroyan-bitlis

ՍՏԵՖԱՆ ՑՎԱՅԳ

21 Մյս

Դժվար է որոշել խենթ խիզախությունը խենթությունից բաժանող սահմանը, չէ՞ որ հերոսությանը միշտ հատուկ է խելացնորությունը: Սանչո Պանսան կյանքի իմաստությամբ գերազանցում է Դոն Կիխոստին, իսկ Թերսիդերսը դատողության տեսակետից մի գլուխ բարձր է Աքիլլեսից: Բայց Համլետի այն խոսքերը, թե նույնիսկ խոտի շյուղի համար արժե պայքարել, երբ պատիվդ է խոցված, բոլոր ժամանակներում կմնան իսկական հերոսական անհատականության չափանիշ:

Մենք խեղաթյուրում ենք պատմական հեռանկարը, երբ սերունդների հարմար դիրքերից ենք գնահատում իրադարձությունները` հաշվի առնելով նաև արդյունքները: Շատ հեշտ է հետին թվով դատապարտել պարտվածին, որը համարձակվել է անիմաստ պայքարի ելնել…???????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

%d bloggers like this: