Պահոց | 11:03 ե.

ՀՐԱՉՅԱ ԱՃԱՌՅԱՆԻ ՄԱՍԻՆ

20 Մրտ

Իմ առջև են դրված Հայ հայի հատորները: Նա գլուխը կախ, ամբողջ իր կյանքի ընթացքում հավաքում էր հայերեն բառեր: Ու՞մ համար, ի՞նչ նպատակով… Այդ հարցը մի այլ ոքի մեջ կարող է ծագել, բայց ոչ Հայ հայի: Ու նրան չտատանեց նաև այն, որ 37 թվականին երկու հայ` համազգեստավոր սևահեր հայն ու շիկահեր հայը, ծխախոտ էին հանգցնում նրա ճակատի վրա` մոխրաման դարձնելով ազնվաշուք գլուխը: Նա շարունակում էր առանձնացնել տառերը` որպես ինքնուրույն քանդակներ, ուրվագծային գլուխգործոցներ, ապա միացնում տարբեր արմատներով ու ածանցներով: Տառերը բացում էին իր գեների սկզբնաստեղծ և ի վերուստ սահմանած կազմախոսությունը: Այդ տառերն ու բառերը նկարագրությունն էին այն խոչ ու խութ արահետի, որ տանում էր իր կյանքի հազարամյակների սկիզբը, ու էլի նրա նախագո ծայրը գնում արմատանում էր Աստվածների մոտ: Ու Հայ հայը ոչ թե հիսուն տարեկան էր այդժամ, այլ մշտամնա ոգու տերը…

 ԱՂԱՍԻ ԱՅՎԱԶՅԱՆ

«Հայ հայը» պատմվածքիցsbeXzLQYPB9UhLEok5rIDMtR5M

ՄԱՐԻՈ ԲԵՆԵԴԵՏՏԻ

20 Մրտ

Կյանքը` դա աշխատանքն է, փողը, հաջողությունը, բարեկամությունը, առողջությունը, ամեն կարգի դժվարությունները: Բայց (և այս հարցում շատերն ինձ հետ համաձայն կլինեն), երբ մենք մտածում ենք Կյանքի մասին, երբ ասում ենք, օրինակ, թե «կառչում ենք կյանքից», ապա «կյանք» բառի ներքո հասկանում ենք ուրիշ մի բան` առավել առարկայական, հրապուրիչ, մեզ համար ամենակարևորը` Երջանկությունը:principal-mario-benedetti_grande

%d bloggers like this: