Պահոց | 10:40 ա.

ԷՐԻԽ ՄԱՐԻԱ ՌԵՄԱՐԿ

9 Հնվ

— Որքա՞ն է մեզ մնացել ապրելու,- հարցրեց հանկարծ Ելենան:

— Եթե զգույշ լինենք` մի տարի կամ գուցե տարիուկես:

— Իսկ եթե անզգույշ լինենք:

— Միայն ամառը:

— Արի լինենք անզգույշ,- ասաց նա:

— Ամառը կարճ է:

— Ահա թե ինչ,- ասաց նա անսպասելիորեն կրքոտ:- Ամառը կարճ է: Ամառը կարճ է և կյանքը նույնպես կարճ է, բայց ի՞նչն է նրան դարձնում կարճ: Այն, որ մենք գիտենք, որ նա կարճ է: Արդյոք թափառող կատուները գիտե՞ն, որ կյանքը կարճ է: Արդյոք գիտե՞ն այդ մասին թռչունները: Թիթեռները: Նրանք կյանքը համարում են հավերժական: Ոչ ոք նրանց այդ բանը չի ասել: Ինչու՞ են մեզ դրա մասին ասել:

— Այդ հարցին շատ պատասխաններ կան:

— Գոնե մեկն ասա:

Մենք կանգնած էինք մութ սենյակում: Դռներն ու պատուհանները բաց էին:

— Դրանցից մեկն այն է, որ կյանքն անտանելի կլիներ, եթե այն լիներ հավերժ:

— Դու կարծում ես, որ այն կդառնար ձանձրալի՞: Ինչպես ասվածների՞ կյանքը: Դա ճիշտ չէ: Հաջորդն ասա:

— Կյանքում ավելի շատ դժբախտություն կա, քան երջանկություն: Այն, որ նա հավերժ չի, պարզապես գթասրտություն է:

Ելենան լռեց:

— Այդ բոլորը ճիշտ չէ,- վերջապես ասաց նա:- Եվ մենք դա ասում ենք միայն նրա համար, քանի որ գիտենք` մենք հավերժ չենք ու ոչինչ չնք կարող պահպանել: Եվ դրա մեջ չկա ոչ մի գթասրտություն: Մենք դա ինքներս ենք հորինել: Մենք դա հորինել ենք, որպեսզի հուսանք…

«Գիշերը Լիսաբոնում»kul-remark

%d bloggers like this: