ՌՈԲԵՐՏ ՄՈՒԶԻԼ

3 Նյմ

Միտքը (թող որ նա վաղուց ծագած լինի մեր գլխում), կենդանություն է առնում միայն այն պահին, երբ նրան հավելվում է այնպիսի մի բան, ինչն այլևս չի համարվում մտածողություն ու այլևս տրամաբանական չէ: Այնպես որ մենք զգում ենք նրա իսկությունը ցանկացած արդարացման մյուս կողմում, ինչպես խարիսխ, որով նա բախվել է տաքացած արյանը, կենդանի մսին… Մեծ ընկալումը մտքի լուսավոր շրջանի մեջ կատարվում է միայն կիսով, մյուս կեսը` էության խավար ընդերքում, և այն առաջին հերթին հոգեվիճակն է, որից ամենասուրը միտքը պսակում է որպես ծաղիկ…

Դեպի միտք գնացող բոլոր ճանապարհները գալիս են հոգուց, բայց դրանցից ոչ մեկը ետ չի տանում:robert-musil-110~_v-image512_-6a0b0d9618fb94fd9ee05a84a1099a13ec9d3321

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s