ԹՈՄԱՍ ՎՈՒԼՖ

1 Նյմ

Նա հասկանում էր, որ մարդիկ հավերժորեն օտար կմնան իրար, որ ոչ ոք ընդունակ չէ իսկապես հասկանալու մյուսին, որ մայրերի մութ արգանդի փակի տակից մենք հայտնվում ենք լույս աշխարհում` չիմանալով նրա դեմքը, որ մեզ նրա գրկի մեջ են դնում իբրև օտարի, և որ հայտնվելով գոյության անելանելի բանտում` մենք այլևս երբեք այնտեղից դուրս չենք գալու` ով էլ մեզ իր ձեռքերի մեջ առնի, ում շուրթերն էլ մեզ համբուրեն, ում սրտերն էլ մեզ ջերմացնեն: Երբեք, երբեք, երբեք, երբեք…thomaswolfe

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s