ՉԱՐԼԶ ԴԻԿԵՆՍ

26 Սպտ

Ինչու՞ է մեզ համար միշտ ավելի դյուրին հաշտվել բաժանման հետ մտովի, քան իրականում: Եվ ինչո՞ւ հարկ եղած քաջությամբ այդ բանը վճռելիս մենք վախենում ենք բարձրաձայն արտասանել «ներիր» բառը: Որքան հաճախ է պատահում, երբ երկար տարիների բաժանումի կամ երկարատև ճամփորդության նախօրեին մարդիկ, ովքեր քնքշորեն կապված էին մեկը մյուսի հետ, սովորական հայացքներ, սովորական ձեռքսեղմումներ են փոխանակում, կարծես դեռևս հույս ունեն վաղվա հանդիպման` այն դեպքում, երբ նրանցից յուրաքանչյուրը հրաշալի գիտի, որ դա ընդամենը խղճուկ խորամանկություն է, որպեսզի հեռու վանեն ցավը, որն իր ետևից քարշ կտա հրաժեշտի խոսքերը և որ ենթադրյալ հանդիպումը չի լինելու: Ստացվում է, որ անհայտությունն ավելի՞ սարսափելի է, քան իրականությունը: Չէ՞ որ մեզնից ոչ ոք խույս չի տալիս մեռնող ընկերներից, և այն բանի գիտակցումը, որ մեզ չհաջողեց ինչպես հարկն է հրաժեշտ տալ նրանց, որոնց թողնում ենք վերջին անգամ` անսահման սիրով ու քնքշությամբ, երբեմն ի զորու է թունավորել մեր մնացյալ օրերը:Charles-Dickens-102_209447k

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s