Պահոց | 8:08 ե.

ԲՈՐԻՍ ՊԱՍՏԵՌՆԱԿ

19 Հլս

Անհնար է առանց առողջության վրա հետևանքներ թողնելու օր առ օր դրսևորվել ընդդեմ այն բանի, ինչ զգում ես. ջանք գործադրել մի բանի համար, ինչը չես սիրում, ուրախանալ նրա համար, ինչը դժբախտություն է բերում: Մեր նյարդային համակարգը դատարկ հնչյուն չէ, հորինվածք չէ: Նա է նրբաթելերից կազմված մեր ֆիզիկական մարմինը: Մեր հոգին տեղ է զբաղեցնում տարածության մեջ և զետեղվում է մեր ներսում, ինչպես ատամները` բերանի մեջ: Չի կարելի նրան անվերջ բռնաբարել անպատիժ կերպով:

Մարդն այլ մարդկանց մեջ` հենց մարդու հոգին է: Ահա այն, ինչ որ դուք կաք, դրանով էլ շնչել, սնվել, արբեցել է ամբողջ կյանքում ձեր գիտակցությունը: Ձեր հոգով, ձեր անմահությամբ, ուրիշների մեջ ձեր կյանքով: Եվ ի՞նչ: Ուրիշների մեջ եք եղել, ուրիշների մեջ էլ մնացել եք: Ու ի՞նչ տարբերություն, որ հետո դա պիտի կոչվի հիշատակ:

2e7f969b7872270b5240ba9adf17f8f7_Pasternak

Սիրո երգն ու սրճարան-ավտոբուսը

19 Հլս

Այս լուսանկարն առանձնահատուկ է թերևս նրանով, որ 1958 թ. «Առաջին սիրո երգը» ֆիլմի նկարահանման ժամանակ Խորեն Աբրահամյանը օգտվում է սրճարան- ավտոբուսի ծառայությունից:

1958

ՋՈՆ ՍԹԵՅՆԲԵՔ

19 Հլս

Կա երեք բան, որոնց ոչ ոք չի հավատում: Չեն հավատում ճշմարտությանը, չեն հավատում նրան, ինչը միանգամայն հնարավոր է և նրան, ինչը միանգամայն տրամաբանական է: Մենք համառորեն չենք ցանկանում նկատել այն, ինչի համար չենք կարողանում բացատրություն գտնել:

Երբ մարդն ունենում է բոլոր անհրաժեշտ բաները, նրա համար գլխավորն է դառնում իր մասին հիշողություն թողնելը, մի ինչ-որ ապացույց, որ նա իսկապես գոյություն է ունեցել այս աշխարհում: Այդ ապացույցը մենք դրոշմում ենք կամ քարի ու ծառի, կամ էլ այլ մարդկանց ճակատագրերի վրա: Այս ձգտումը խորապես նստած է մեր ներսում` սկսած այն տղայից, որը անպարկեշտ բառեր է գրում պետքարանի պատին, մինչև Բուդդան, որն իր կերպարն է թողել ամբողջ ժողովուրդների գիտակցության մեջ: Կյանքն այնպես անիրական է: Ըստ իս, մենք լրջորեն կասկածում ենք` իսկապե՞ս գոյություն ունենք, և բոլոր միջոցներով ցանկանում ենք ապացուցել ինքներս մեզ և ուրիշներին, որ, այո, գոյություն ունենք:

Ապրել` նշանակում է ծածկված լինել սպիերով:

RAwjlbq0g-U

20 ՏԱՐԻ ԱՆՑ

19 Հլս

Ռուս ճանաչված լուսանկարիչ Օլեգ Կլիմովը 1992 թ. Ստեփանակերտում լուսանկարեց այս կնոջը` իր աշխատանքն անվանելով «Կալաշնիկովով տիրամայրը»: 20 տարի անց նա եկավ Հայաստան` որոնելու իր հերոսուհուն: Եվ գտավ: Դա Էլլա Հարությունյանն էր, որին Կլիմովը կրկին լուսանկարեց: 

Օլեգ Կլիմով. Մադոննան Կալաշնիկովով. 1992 Ստեփանակերտ

ella harutiunian 2012

%d bloggers like this: