Պահոց | 4:33 ե.

ՖՐԱՆՑ ԿԱՖԿԱ

6 Հլս

Կա երկու հիմնական մարդկային մեղք, որոնցից բխում են մյուսները` անհամբերությունն ու անփութությունը: Անհամբերության պատճառով մարդիկ վտարված են դրախտից, անփութության պատճառով նրանք չեն վերադառնում այնտեղ: Իսկ գուցե կա միայն մե՞կ հիմնական մեղք`անհամբերությունը: Անհամբերության պատճառով վտարվել են, անհամբերության համար չեն վերադառնում:
Եթե այն, ինչն իբրև թե ոչնչացվել է դրախտում, ենթակա լիներ ոչնչացման, կնշանակեր, որ այն վճռորոշ նշանակաություն չի ունեցել: Իսկ եթե ենթակա չի եղել, ապա նշանակում է, որ մենք ապրում ենք կեղծ հավատի մեջ:

600176_539166849451985_787200141_n

ԷԴԳԱՐ ԱԼԱՆ ՊՈ

6 Հլս

Լինում են վայրկյաններ, երբ նույնիսկ Գիտակցության անկիրք հայացքին մարդկային տխուր Կենցաղը ներկայանում է դժոխքի պես, սակայն մեր երևակայությանը տրված չէ անպատիժ մուտք գործել գաղտնածածուկ խորքերը: 
Դժբախտությունը բազմազան է: Մարդկային վիշտը անհամարների տեսակից է, որ ծիածանի պես գրկում է ընդարձակ հորիզոնը: Ինչպե՞ս ես կարող եմ գեղեցկությունը տգեղության չափման միավոր, խաղաղության դրոշակ դարձնել այսպիսի վշտի մեջ: Բայց ինչպես որ բարոյականության ոլորտում չարիքը հանդիսանում է բարության ծնունդը, այդպես էլ խնդությունից ծնվում է վիշտը: Ներկա օրերի վիշտը կամ հիշողությունն է մոտակա երանության մասին, կամ մահացու տանջանք` ծնված հիացմունքից, որ կարող է լինել:

1016716_539760629392607_557610094_n(1)

Օ. ՀԵՆՐԻ

6 Հլս

Կանանց անհրաժեշտ է ժամանակ առ ժամանակ փոփոխել իրենց տեսակետը: Նրանց ձանձրացնում է միևնույն տեսքը, նույն ճաշի սեղանը, լվացարանն ու կարի մեքենան: Տվեք նրանց գոնե մի ինչ-որ բազմազանություն` մի քիչ ճամփորդություն, մի քիչ հանգիստ, մի քիչ խենթություն` տնային ողբերգության դադարների ժամանակ, մի քիչ քնքշանք` ընտանեկան տեսարաններից հետո, մի քիչ հուզմունք ու հոգս, և, վստահեցնում եմ ձեզ, երկու կողմերն էլ շահած դուրս կգան: Այդպիսին է կանանց սեռի բնույթը` արտասվել վշտից, արտասվել ուրախությունից և արցունք հեղել մեկի ու մյուսի բացակայության համար:

Կյանքում երեք անգամ է կինը սավառնում ամպերի մեջ և ուրախությունից չի զգում հողն իր ոտքերի տակ: Առաջին անգամ, երբ նա ամուսնանում է, երկրորդ անգամ, երբ մուտք է գործում բոհեմի սրբավայրը, և երրորդ անգամը, երբ նա դուրս է գալիս տնամերձ հողամասից` ձեռքին հարևանի սպանված հավը…

Երբ մենք ինքներս ենք սիրում, «սեր» բառը դառնում է ինքնազոհաբերման ու ինքնահրաժարումի հոմանիշը: Երբ սիրում են պատից այն կողմ ապրող հարևանները, այդ բառը նշանակում է հանդգնություն ու մեծամտություն:

OHenry600x620

 

Հովհաննես Թումանյանի նամակը Ավետիք Իսահակյանին

6 Հլս

«…Ես չեմ ուզում և չեմ կարող երկար ու բարակ գրել մեր երկրից, թեև դու հարցնում ես: Կարճ ասեմ՝ մենք թե դրսից, թե ներսից քանդեցինք մեր երկիրը: Գլխավորապես մենք: Մենք եմ ասում, և սրա մեջն է ճշմարտությունը: Մի մասը խանգարող սրիկաներ, մի մասը գողեր ու ավազակներ, մի մասը ապիկար թշվառականներ, և չեևաց մի բազմություն, գոնե մի խմբակ, որ վերածնվող շունչն ու բարոյական կարողությունը հայտնաբերեր: Էսքան աղետների ու պարտությունների մեջ ոչ մի մեղավոր չեևաց, ոչ ոք ոչ պատասխանատվության կանչվեց, ոչ պատասխան տվեց: Եվ շարունակվում է. այժմ էլ նույն մարդիկը նույն ճանապարհներով…
Եվ ոչ մեկը գոնե անձնասպան չեղավ, որ ապացուցեր, որ գոնե ամոթ ու խղճմտանք կա այս մարդկանց մեջ: Բայց ես ինչ եմ ասում- չկարողացան գոնե վշտանալ կամ վշտացած երևալ»:

333312434_b

%d bloggers like this: