ՋՈՆ ԱԲԴԵՅՔ

22 Հնվ

Նա հստակ տեսնում էր իսկությունը. այն, ինչը հեռացել է նրա կյանքից` հեռացել է անվերադարձ: Փնտրիր որքան կուզես, միևնույն է` չես գտնի: Վազիր ուր կուզես, միևնույն է` չես հասնի ետևից: Նա այստեղ էր, այս քաղաքի տակ, այս ձայների ու բույրերի մեջ, որոնք ընդմիշտ մնացին թիկունքում: Կյանքի ամբողջությունը պարպվում է, երբ մենք վճարում ենք Բնության պարտքը, երբ մենք նրան զավակներ ենք տալիս: Դրանից հետո նրան այլևս հարկավոր չենք: Ու մենք նախ ներքուստ, ապա և արտաքուստ վերածվում ենք աղբի:

63354_original

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s