Պահոց | 5:25 ե.

ԱԼԲԵՐ ՔԱՄՅՈՒ

26 Օգս

Միայնություն: Դու գիտես ինչ բան է միայնությունը, բայց որը՞: Ա, դու չգիտես, որ միայնակ երբեք չենք լինում: Ամենուրեք անցյալի և ապագայի ծանրությունն է մեզ ուղեկցում: Մարդիկ, որոնց սպանել են, մեզ հետ են: Բայց դա դեռ հեշտ է տանել: Իսկ նրա՞նց, որոնց սիրել ենք և նրանց, որոնց չենք սիրել, որ մեզ են սիրել, ափսոսանքը, ցանկությունը, դառնությունը և մեղմությունը, անառակները և աստվածների պանթեոնը… Միայնակ: Ախ, եթե գոնե այդ ուրվականներով թունավորված միայնության փոխարեն, որ իմն է, կարողանայի ճաշակել ճշմարիտը, լռությունը և ծառի սոսափը… Միայնություն:

«Կալիգուլա»

ՋՈՆ ՕՍԲՈՐՆ

26 Օգս

Բոլորը փախչում են կյանքի տանջալից ծանրությունից: Եվ մանավանդ սիրուց: Իմաստ չունի սիրո մեջ ինքն իրեն խաբել: Չես կարող սիրել առանց ձեռքերդ կեղտոտելու, սերը ծանր աշխատանք է: Սերը ջղեր ու հոգու արիություն է պահանջում: Եվ եթե ուժ չունես դիմանալու, որ չքնաղ, անբիծ հոգիդ տակնուվրա լինի, ուրեմն ավելի լավ է ընդհանրապես հրաժարվես մարդկանց նման ապրելուց և սուրբ ձեռնադրվես… Անարդարությունն էլ ինչպե՞ս է լինում. քաղցում են նրանք, ովքեր չպետք է քաղցեն, սիրում են նրանց, ովքեր սիրո արժանի չեն, մեռնում են նրանք, ովքեր չպետք է մեռնեն: Մի՞թե ես սխալվել եմ` կարծելով, թե գոյություն ունի մտքի և ոգու մի տեսակ հրավառ խիզախություն, որ փնտրում է իր կորովի նմանակին: Ամենազորեղ, հուժկու արարածները կարծես թե ամենից ավելի միայնակ են այս աշխարհում…

%d bloggers like this: