Պահոց | 9:47 ե.

ՎԱՀՐԱՄ ՓԱՓԱԶՅԱՆ

23 Մյս

Պաշտոնյայի անձը չէ, որ նշանակություն ունի պետության աչքում, այլ նրա զբաղմունքը կամ պաշտոնը, որից օգտվում է պետությունը այնքան ժամանակ, ինչքան հարմար է գտնում: Իսկ տիտղոսը կամ պաշտոնը պետական շուքից մի մասնիկ են միայն, նրա հանդերձանքից քանի անգամ գործածված շքեղ վերարկու, որ ծերակույտը նետում է այս կամ այն անհատի հնազանդ ուսին, երբ իրերի բերմամբ կարիք է զգում կարճ ժամանակով հենվել այդ ուսին և ետ վերցնում, երբ կարիքն այդ դադարում է կարիք լինելուց, խնամքով ծալում, փաթաթում, դնում է իր հանդերձարանում մի ուրիշի ուսին նետելու համար…

ՊԵՏԵՐ ԷՍՏԵՐԽԱԶԻ

23 Մյս

Մենք հետզհետե սառչում ենք մեր կյանքում: Ողջը, քանի որ այն վաղուց լքել է իր իրականությունը, կարծրացել է. նյութը կատակ չի հասկանում: Այն միշտ լեցուն է ողբերգական արժանապատվությամբ: Ով կխիզախի մտածել, թե կարելի է նյութի հետ խաղ անել, թե թույլատրելի է հանուն կատակի ձևափոխել այն, կտեսնի, որ կատակը չի ներաճում նրանում, մեկեն չի մարսվում, ինչպես ճակատագիր, կամ կանխորոշում…
Երեխան` ահա ամբողջական և դրամատիկ էակը: Իսկ կյանքը` այդ ամբողջականության հետզհետե կորուստն է, հետզհետե խամրումը, հետզհետե մահը:

%d bloggers like this: