Պահոց | 11:12 ե.

ՄԻԼՈՐԱԴ ՊԱՎԻՉ

19 Մյս

Գոյություն ունեն շատ ժամանակներ: Միաժամանակ: Յուրաքանչյուրն ունի իր ժամանակը: Ժամանակը հորիզոնական երկայնաձգություն է, իսկ հավերժությունն ուղղահայաց կառուցվածք ունի: Այն սերում է Սուրբ Հոգուց: Երբ նա հատում է Ժամանակը` դա մեր ակնթարթն է: Դրանք էլ կարող են շատ լինել` հավերժությունը հատում, հատում և հատում է ժամանակային երկայնաձգությունը: Կա ժամանակ, որը հավերժականին զուգընթաց է: Դա «անժամանակ ժամանակն է»: Սակայն 21-րդ հարյուրամյակից ինչ-որ բան փոխվեց: Մենք բոլորս դա զգում ենք: Փոխվել է արագությունը, ժամանակը: 19-րդ դարի բանաստեղծներից մեկը դժվար պահին տետրում գրել է. «Երկինքը փակվել է: Իմ աղոթքները երկնքին չեն հասնի»: Այսօր ես չեմ հավատում, ես գիտեմ, որ երկինքը բաց է: Ճշմարտությունը սփռված է մթնոլորտում, և այն թույլատրում է մարդուն միավորվել տիեզերքին: Ես կարծում եմ, որ այս նոր արագությունը վերամիավորման պրոցեսի մասն է:

ԽՈՒԱՆ ՌԱՄՈՆ ՀԻՄԵՆԵՍ

19 Մյս

Երկնի կապույտն ահավոր է:
Սև է այնքան:
Սևավոր է օրը ամռան:
Ահավոր է:

Կապույտ կեսօրն ահավոր է:
Սև է, մթին:
Սև է գետը, թուփը վարդի:
Ահավոր է:

Օրն իմ երկրում սևավոր է:
Հագած սևեր:
Սևը` ճերմակ պատերն ի վեր:
Ահավոր է:

%d bloggers like this: