Պահոց | 2:37 ա.

ՎԼԱԴԻՄԻՐ ՄԱԼՅԱՎԻՆ

23 Ապր

Նայելով արդի կյանքին՝ դժվար է պահպանել լավատեսությունը: Եվ նույնիսկ բանն այն չէ, որ վախենալու չափ շատ մարդիկ են հարմարվել անհեթեթություններ ասելուն և ուղղակի միմյանց խաբելուն` ի շահ երկուստեք հաճույքի: Ամենից վատն այն է, որ այդ դատարկախոսության և սուտասելուկի ետևում դույզն-ինչ հոգևոր հետաքրքրություն չկա, ոչ մի անկեղծ պոռթկում կամ նպատակ: Մենք թաղված ենք կլիշեներով, ներթափանցվել ենք դրանցով և ապրում ենք մեքենաբար: Ընդմեջ օտար, բորբոսի պես ահագնացող խոսքերի ու պատկերների, մենք համարյա թե մոռացել ենք, թե ինչ բան է Խոսքն ու Պատկերը: Չտեսնված ցնցում է պետք, ինչ-որ գերճիգ, որպեսզի դեն նետենք ոչ թե պարզապես տեխնիկականի, այլև հոգեկան ավտոմատիզմի այս թմբիրը: Չգիտեմ, արդյո՞ք այժմյան մարդկանց հասու է դա…

%d bloggers like this: