Պահոց | 9:38 ե.

ԳՅՈՒՆՏԵՐ ԳՐԱՍՍ

21 Ապր

Հնուց ի վեր և այժմ նման գոյության ահեղ անսասանությունն ընդդիմանալով էլ հակադրվում է առաջընթացին` իբրև կործանարար ուժի: Քանզի որտեղ էլ առաջընթացն անհաջողության մատնվի` մե՛րթ նպատակակետերի ոչ արդիականության պատճառով, մե՛րթ ուտոպիական իրականությունից կտրվածության, մե՛րթ սեփական ամբիցիաների ոչ չափավորությունից, նաև նորույթի էֆեկտն Է ծիծաղելիորեն չնչին լինում, և այնտեղ խրախճանում է պահպանողականն իր հավերժական և «ես այդ ամենը վաղուց գիտեի»–ով: Մելանխոլիկ շարժումներով նա ուզում է ցույց տալ, թե ոչինչ չի կարելի փոխել, որ մարդկային ճիգերը դատարկ բան են, և որ բոլորիս կառավարում է անկանխատեսելի ճակատագիրը, մարդկային կյանքը ճակատագրի իշխանության տակ է: Եվ հուսալի է լոկ կարգուկանոնը` իբրև բոլորի կողմից ընդունված համակարգ: Այն ամրապնդում է հասարակության հիերարխիական կառուցվածքը և աշխարհիկ իշխանությունը: Գոյությանը կայունություն է տալիս: Կարգուկանոնը հիմնվում է իր պարտքը բարեխղճորեն կատարելու և հեզ անխստապահանջության վրա: Մելամաղձի իրավունքը պահպանվում է կրթյալ շերտի, ղեկավարող ընտրախավի և իշխանությամբ օժտված մարդկանց համար:
Քանզի ուզածդ ներփակված հասարակական կառուցվածք իրերի պահպանողական կարգը մերժում է տալ զանգվածներին, նրանց բնութագրելով որպես անտեղյակների, իրավունք ունի Մելամաղձի նկատմամբ, այսինքն` իրավո՛ւնք ունի չենթարկվելու կառուցվածքին և նրա հետ փոխադարձ պայմանավորվածություններին: Իշխանությունը` ինչ-որ տվածուրիկ բան է: Բավարարվածությունը` գոյություն ունեցող իրերի կարգով` անհրաժեշտություն: Մելամաղձը կասկածանք է ծնում` հենց դադարում Է լինել ինչ-որ ընտրախավի արտոնություն և իր կնիքն է դնում զանգվածների հասարակական վարքագծի վրա: Մելամաղձի հանդեպ կասկածամտությունն, իբրև նրա արգելանքի կանխանշան, հնուց ի վեր հիմնվում Է Մելամաղձն ու հիվանդությունը նույնացնելու վրա:

Թարգմ. Շ. Մկրտչյան