Պահոց | 8:52 ե.

ԱԼԲԵՐ ՔԱՄՅՈՒ

15 Ապր

ԱՆԿՈՒՄ

Ես, որ սենտիմենատալ չեմ, գիտե՞ք, թե ինչ եմ երազում. մի իդեալական սեր, որ լցնում է ամբողջ հոգին ու մարմինը ցերեկ թե գիեշեր, անդադրում գրկախառնումների մեջ, մարմնական վայելքներով և մտային հուզումով լեցուն, և այս թող իրականանար հինգ տարի անընդհատ և թող մահվամբ վերջանար … Ավա՜ղ …
Մահը մենակ է, մինչ ստրկությունը հավաքական է … Ամեն մարդ իր բաժինը կստանա, բայց ամենակարևորն այն է, որ կստանա ուրիշների հետ … և այսպես, բոլորս ի վերջո միացած ենք, բայց ծնկի եկած, գլուխներս խոնարհած …
Իրականում ես սխալ արեցի՝ ասելով ձեզ, որ կարևորը դատապարտությունից խուսափելն էր … Կարևորը ամեն ինչ ինքն իրեն թույԼ տալ կարողանալն է, նույնիսկ սեփական անարժանությունը ժամանակ առ ժամանակ բարձր ձայնով քարոզելը… Ես ինձ նորից ամեն ինչ թույլ եմ տալիս, այս անգամ առանց ծիծաղելու …Ես կյանքիս ձևը չեմ փոխել, շարունակում եմ ինձ սիրել և ուրիշներին օգտագործել…
Եվ ես խղճում եմ առանց վերլուծելու, հասկանում եմ առանց ներելու և, մանավանդ, ա՜հ, վերջապես զգում եմ, որ ինձ պաշտում են…
Ինչպե՞ս անել ուրիշ մարդ դառնալու համար … անկարելի է … Պետք է մոռանալ որևէ մեկ լինելդ, ուրիշի համար ինքդ քեզ մոռանալ առնվազն մի անգամ …
Բայց մի մտահոգվեք, այժմ արդեն ուշ է… միշտ շատ ուշ է լինելու… բարեբախտաբար…

ԷՆԹՈՆԻ ԴԵ ՄԵԼԼՈ

15 Ապր

Աղաչում եմ Քեզ, Տեր, ներել ինձ իմ երեք գլխավոր մեղքերը: Առաջին, ուխտագնացություն եմ կատարել քո շատ սրբատեղեր՝ մոռանալով, որ Դու ամենուր ես: Երկրորդ, ես հաճախ եմ դիմել քեզ խնդրանքներով՝ մոռանալով, որ Դու ինձանից ավելի շատ ես հետաքրքրված իմ բարեկեցությամբ: Եվ վերջապես, ես ներում եմ խնդրում քեզանից՝ գիտենալով, որ Դու ներում ես մեզ մեր մեղքերը, մինչև մենք կհասցնենք նրանք կատարել»:

ՈՒԻՍԹԸՆ ՀՅՈՒ ՕԴԵՆ

15 Ապր

Մարդկությունը, ինչպես և միշտ, այնքան չնչին ու այլասերված է, որ եթե ինչ-որ մեկը բանաստեղծին ասի` «Աստծո սիրույն, ինչ-որ օգտակար բանով զբաղվիր` ջուր եռացրու, բինտ բեր», նա ի պաշտպանություն ի՞նչ կպատասխանի: Բայց, փառք Աստծո, դեռևս ոչ ոք այդպես չի ասում: Նույնիսկ անգրագետ բուժքույրը պնդում է բանաստեղծին. «Դու այստեղ ես, որպեսզի հիվանդի համար երգ երգես, որից հետո նա կհավատա, որ ես և միայն ես եմ ունակ նրան բուժելու: Եթե դու չես կարող կամ չես ուզում, ես կվերցնեմ քո անձնագիրը և քեզ հանքահոր կուղարկեմ»: Այն ժամանակ, երբ հիվանդը տենդագին զառանցանքի մեջ ճչում է բանաստեղծին. «Երգիր, երգիր ինձ այդպիսի երգ, որպեսզի վայրի մղձավանջների փոխարեն ես քաղցր երազներ տեսնեմ: Եվ եթե դա քեզ հաջողվի, ես քեզ Նյու Յորքում բնակարան կնվիրեմ կամ ռանչո Արիզոնայում»:

%d bloggers like this: