ՎԱՍԻԼԻ ՇՈՒԿՇԻՆ

20 Մրտ

… Մարդիկ մտան հիվանդասենյակն, ուր պառկած էր… հիմա արդեն դիակը: Հեռուստացույցն անջատեցին: Մարդը մահացավ: Հետո ամբողջ գիշեր պառկած էի ամայացած հոգով, ցանկանում էի կենտրոնանալ որևիցե գլխավոր մի մտքի վրա, ցանկանում էի, ոչ, ոչ թե հասկանալ, մինչ այդ նույնպես ջանացել էի հասկանալ, չէի կարողացել, թեկուզ մեկ ակնթարթ, թեկուզ սեղմ, թեկուզ այն տարտամ ծիրի պես զգալ, որ միտքս կամ հոգիս գոնե հազիվ-հազիվ լուսավորվեր՝ ինչ բան էր դա. մարդն ապրում էր… Այս մեկը հո լիովին ծանր կյանք էր ապրել: Ուրեմն ի՞նչ, պե՞տք է, որ մենք ապրենք: Թե՞ ուրիշ բան: Ընդունենք, թե պետք է, որ ապրենք, բայց այդ դեպքում մեզնից ինչու՞ չեն խլել այդ նզովյալ ունայնությունը, տանջալից ու հավերժական այդ ճիգը՝ հասկանալու, թե «ինչի՞ համար է այս ամենը»: Ահա, արդեն սովորել ենք տեսնել, թե ինչպես է կանգ առնում սիրտը… Իսկ ինչի՞ համար է ամեն ինչը, ինչի՞: Ինչքան էլ ուզում ես բղավիր, լսող չկա: Ուրեմն ապրել, ետ չնայել, գնալ ու գնալ առաջ, մինչև ուր չափված-գծված է: Կարծես թե մեռնելը սարսափելի բան չէ:

«Մարդն ապրում էր» պատմվածքից

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s