Պահոց | 5:27 ե.

ՎԱՍԻԼԻ ՇՈՒԿՇԻՆ

20 Մրտ

… Մարդիկ մտան հիվանդասենյակն, ուր պառկած էր… հիմա արդեն դիակը: Հեռուստացույցն անջատեցին: Մարդը մահացավ: Հետո ամբողջ գիշեր պառկած էի ամայացած հոգով, ցանկանում էի կենտրոնանալ որևիցե գլխավոր մի մտքի վրա, ցանկանում էի, ոչ, ոչ թե հասկանալ, մինչ այդ նույնպես ջանացել էի հասկանալ, չէի կարողացել, թեկուզ մեկ ակնթարթ, թեկուզ սեղմ, թեկուզ այն տարտամ ծիրի պես զգալ, որ միտքս կամ հոգիս գոնե հազիվ-հազիվ լուսավորվեր՝ ինչ բան էր դա. մարդն ապրում էր… Այս մեկը հո լիովին ծանր կյանք էր ապրել: Ուրեմն ի՞նչ, պե՞տք է, որ մենք ապրենք: Թե՞ ուրիշ բան: Ընդունենք, թե պետք է, որ ապրենք, բայց այդ դեպքում մեզնից ինչու՞ չեն խլել այդ նզովյալ ունայնությունը, տանջալից ու հավերժական այդ ճիգը՝ հասկանալու, թե «ինչի՞ համար է այս ամենը»: Ահա, արդեն սովորել ենք տեսնել, թե ինչպես է կանգ առնում սիրտը… Իսկ ինչի՞ համար է ամեն ինչը, ինչի՞: Ինչքան էլ ուզում ես բղավիր, լսող չկա: Ուրեմն ապրել, ետ չնայել, գնալ ու գնալ առաջ, մինչև ուր չափված-գծված է: Կարծես թե մեռնելը սարսափելի բան չէ:

«Մարդն ապրում էր» պատմվածքից

%d bloggers like this: