Պահոց | 11:29 ե.

ՖՐԵՆՍԻՍ ԲԵԿՈՆ

14 Մրտ

Բարեկամության գլխավոր արգասիքը թեթևացնելն ու ազատագրելն է գերլեցունությունից ու լարվածությունից, որոնք հարուցում ու պատճառում են ամեն տեսակ կրքեր: Մենք գիտենք, որ խցանման ու շնչարգելակման ախտերն ամենավտանգավորն են մարմնի համար: Նույնն է նաև հոգու պարագայում… Ոչ մի դեղամիջոց այնպես չի թեթևացնում սիրտը, ինչպես իսկական ընկերը, որի հետ կարող ես կիսել քո վիշտը, ուրախությունը, երկյուղանքը, հույսերը, կասկածները, դիտավորություններն ու այն ամենը, ինչ կուտակվել ու ճնշում է սիրտդ: Դա մի տեսակ քաղաքացիական խոստովանանք է կամ մեղաց թողություն…
Պյութագորասի ասացվածքը՝ «Սիրտդ մի կրծիր», փոքր-ինչ մթին է, բայց ճիշտ իմաստ ունի: Եթե կտրուկ արտահայտվենք՝ իհարկե, նա, ով չունի բարեկամներ, ում առաջ կարող է բացվել, սեփական սրտի հաննիբալ է: Սակայն մի բան կա, որ միանգամայն հրաշալի է… Երբ քո Ես-ը բացում ես ընկերոջդ առաջ՝ դա հանգեցնում է երկու հակադարձ արդյունքի. կամ կրկնապատկվում է ուրախությունդ, կամ վիշտդ է կիսվում:

ՄԱՄՈՒԼԻ ԱՆԴՐԱԴԱՐՁ

14 Մրտ

Ավելի արդյունավետ գործիքներ, քան քաղաքական դաշտ մտնելն է

13:58 — 14.03.2012
Որքան մոտենում են խորհրդարանական ընտրությունները, այնքան ավելանում է մշակույթի այն գործիչների թիվը, որոնք ցանկանում են քաղաքական դաշտ մտնել: Գրող, գրականագետ Հովիկ Չարխչյանը կարծում է, որ դա խիստ անհատական պահվածք է և բոլորովին էլ պայմանավորված չէ մարդու արվեստագետ լինել-չլինելով:
«Ամենայն հավանականությամբ, երբ մի ասպարեզում մարդը ձախողվում է կամ չի կարողանում ինքնադրսևորվել, նա փորձում է այդ բացը լրացնել այլ տեղում: Ցավոք, սովորաբար նման փոփոխությունները երջանիկ ավարտ չեն ունենում»,- ասում է նա:
Հարցին` հնարավո՞ր է, որ «հուսահատությունից դրդված», ինչ-որ բան փոխելու ցանկությունից են նրանք նման քայլի գնում, Չարխչյանը պատասխանեց, որ երբեք այդ բանը հնարավոր չի համարել, քանի որ, իր կարծիքով, արվեստագետը հուսահատության դեմ պայքարելու իր զենքերն ու գործիքներն ունի, որոնք երբեմն շատ ավելի արդյունավետ են, քան քաղաքական դաշտում հայտնվելը. «Այլ բան է, եթե նա չի կարողանում այդ գործիքներից հմտորեն օգտվել»:

ԹՈՄԱՍ ՎՈՒԼՖ

14 Մրտ

ԱՍՏԾՈ ՄԵՆԱԿԸ

… Ոչ մի մահկանացու չի կարող ասել, թե ինչպես և ինչու կգա դեպի մեզ սիրո ծաղիկը՝ հաղթությամբ թե պարտությամբ, խնդությամբ թե խենթությամբ: Սակայն ես գիտեմ, որ վերջում (մեզ՝ անտուններիս, անդուռներիս, մենակյաց թափառականներիս համար՝ հավիտյանս վերջում) հավերժ սպասում է մեր եղբոր՝ Մենության խավարչտին դեմքը:
Բայց հին հրաժարումներն ընկնում են, հին ուխտերը՝ կանգնում, և մենք, որ կորած էինք, հարություն ենք առել, մենք, որ կորած էինք, գտնվել ենք նորից, և մենք, որ անմարմին մեռյալներին վաճառեցինք տաղանդ, կիրք և ջահելության հավատ, մինչև որ մեր սրտերը այլասերվեցին, տաղանդը կորավ, հույսերը մեռան, արյունով ետ բերեցինք մեր կյանքերը՝ մթության ու խավարի մեջ, և գիտենք հիմա, որ ամեն ինչ կլինի այնպես, ինչպես առաջ էր, և կտեսնենք նորից (ինչպես առաջ տեսանք) շողացող քաղաքի պատկերը: Հեռվից, պայծառ լույսերի հարկաշարքերով նա հավերժ վառվում է մեր աչքերի մեջ, մինչև մենք անցնում ենք կամուրջով, իսկ շուրջը՝ ամեհի ալիքներ ու նավեր: Եվ մենք անցնում ենք կամուրջով, միշտ քեզ հետ, խստադեմ բարեկամ, որ զրուցում ես մեզ հետ և երբեք չես լքում:
Լսիր.
«Մենություն հավիտյան, և աշխարհ: Խավարչտին եղբայր և խստադեմ բարեկամ, խավարի ու գիշերվա անմահական դեմք, որի հետ ապրելու եմ մինչև իմ մահը, ի՞նչ ունեմ վախենալու, քանի դեռ դու իմ կողքին ես: Հերոսական ընկեր, կյանքիս արյունակից եղբայր, խավարչտին դեմք, մի՞թե միասին չենք քայլել միլիոնավոր փողոցներով, գիշերվա մեծ ու կատաղի պողոտաներով, մի՞թե միասին չենք կտրել-անցել փոթորկոտ ծովերը, անհայտ և օտար երկրները և եկել ենք հիմա վերստին զբոսնելու գիշերվա մայրցամաքում և լսելու լռությունն աշխարհի: Բարեկամս, չե՞նք եղել մենք միասին քաջասիրտ և փառավոր: Չե՞նք ճանաչել այս աշխարհում ցնծություն, խինդ ու փառք և չի՞ լինի նույնը, եթե դու վերադառնաս: Վերադարձիր, եղբայր, վերադարձիր գիշերվա զգոնությամբ: Վերադարձիր, խավարի գաղտուկ ու անձայն սրտում: Վերադարձիր, ինչպես միշտ ես վերադարձել՝ վերստին բերելով անհաղթելի ուժը, անմահական լույսը, ցնծալի խինդն ու վստահությունը, որոնք կփոթորկեն այս երկիրը կրկին»:

Թարգմ. Ս. Մկրտչյան

ՋՈՆ ԴՈՆ

14 Մրտ

Ո՞վ է ականջ դնում զանգին, ինչ առիթով էլ որ ղողանջելիս լինի: Բայց ո՞վ կարող է անհաղորդ մնալ ղողանջին, որն աշխարհից տանում է իր մի մասնիկը: Ոչ մի մարդ կղզի չէ՝ իրենով ամբողջական: Ամեն մարդ նշխար է մայրցամաքի և մասնիկ է երկրի: Եթե ցամաքից ծովը մի բուռ հող է տանում, Եվրոպան նվազում է, նմանապես հրվանդանը, նմանապես քո բարեկամի կամ քո սեփական կալվածքը: Յուրաքանչյուր մարդու մահ նաև նվազեցնում է ինձ, քանզի ես մարդկության մասնիկն եմ: Հետևաբար, բնավ ոչ մեկին մի ուղարկիր իմանալու, թե ում համար է ղողանջում զանգը: Նա քեզ համար է ղողանջում: Ոչ էլ սա կարող ենք թշվառության ողորմություն կամ թշվառության փոխառում անվանել, որպես թե թշվառ չենք մենք մեզնով, այլ պետք է հարևանի տնից ավելին բերենք՝ մեզ վրա վերցնելով մեր հարևանների թշվառությունը: Հիրավի, սա ներելի ընչաքաղցություն կլիներ, քանզի դժբախտությունը հարստություն է և մարդիկ համարյա աղքատ են: Ոչ մի մարդ այնքան դժբախտություն չունի, որը հասուն լինի և այդ դժբախտությամբ՝ Աստծուն հարմար…