Պահոց | 5:54 ե.

ՖՅՈԴՈՐ ԴՈՍՏՈԵՎՍԿԻ

21 Փտր

Հիմարություն, հիմարություն, հիմարություն ու էլի հիմարություն: Ես ուղղակի ու անխղճորեն (և շեշտում եմ, որ անխղճորեն) երկու խոսքով բացատրեցի նրան այն ժամանակ, որ երիտասարդության մեծահոգությունը հրաշալի է, բայց գրոշ չարժե: Ինչու՞ չարժե: Քանի որ էժան է ձեռք բերվում, ուրեմն և ապրված չի, դրանք բոլորը «կյանքի առաջին տպավորություններ են», այսպես ասած, բայց բեր մի գործի մեջ տեսնենք ձեզ: Էժան մեծահոգությունը միշտ հեշտ է, ու թե կյանքդ իսկ տաս, դարձյալ էժան է, քանի որ դա արյան եռք է լոկ և ուժերի ավելցուկ, գեղեցկության ինչպիսի կրքոտ ցանկություն: Ոչ, մեծահոգության դժվարին մի սխրանք գործեք հապա, լռիկ, անաղմուկ, առանց շուքի, զրպարտվելով, սխրանք, որում շատ զոհաբերություն կա և ոչ մի կաթիլ փառք, որում դուք, լուսավոր մարդ, բոլորի առջև որպես սրիկա եք ներկայացվում, երբ ամենաազնիվն եք աշխարհում բոլոր մարդկանցից. հապա մի այդ սխրանքը փորձեք, դե, օ, ոչ, կհրաժարվեք, իսկ ես, ես ամբողջ կյանքս հենց այն եմ արել, որ կատարել եմ այդ սխրանքը…

ԵՐՎԱՆԴ ՕՏՅԱՆ

21 Փտր

Հաղթություն, հաղթություն….
Վերջապես մեր կորովի գաղափարային ազնիվ պայքարը անպայման տարավ հաղթանակը, անկեղծ հեղափոխական սկզբունքը փրկվեցավ, թեև Ծապլվար կործանվեցավ: Ափսոս, ի՞նչ անել, կարելի չէ ձվածեղ եփել առանց հավկիթ կոտրելու, կասե ֆրանսական առածը: Ծապլվարի ավերակներուն վրա այժմ կը բարձրանա մաքուր իրատեսական պայքարի հոյակապ հաղթակամարը…
Իմ ժամերը սուղ են, չեմ կարող ավելի երկար գրել, որովհետև լծված եմ մի փրկարար աշխատանքի. ես պետք է քանդեմ հնությունը, հին լեզուն, հին բարքերը, հին օրենքը, հին բարոյականը, հին միտքը, հին ըմբռնումները, հին նախապաշարումները, վերջապես, բոլոր հին աշխարհը՝ նրա ավերակների վրա կանգնեցնելու համար նորը: Դա հեշտ գործ չէ: Պիտի կարողանա՞մ անել այդ ամենը, չեմ կարծի: Թերևս հաջողվեմ մի միայն քանդել, այդ արդեն բավարարություն կու տա ինձ: Իմ հաջորդը թող լծվի վերաշինության գործին:
Ես վայելում եմ քանդումի հեշտանքը, իմ հաջորդս թող կրի վերաշինության տաժանքը…

«Ընկ. Բ. Փանջունի»

ՄԱՄՈՒԼԻ ԱՆԴՐԱԴԱՐՁ

21 Փտր

ԳՐՔԻ ՏՈՆԻՆ ՆՎԻՐՈՒՄ ԵՆ ԳԻՐՔ և ՈՉ ՄԻԱՅՆ…

Փետրվարի 19-ին Հայաստանում նշվում է գիրք նվիրելու տոնը: Գիրք նվիրելու օրվա ընտրությունը պայմանավորված է հայ մեծանուն պոետ Հովհաննես Թումանյանի ծննդյան տոնով:
ՀՀ կառավարության նախաձեռնությամբ և Գրողների միության նախագահ Լևոն Անանյանի որոշմամբ` տոնը վերականգնվել է դեռևս 2008-ից: Այս տարի Երևանը ՅՈւՆԵՍԿՕ-ի կողմից հռչակվել է համաշխարհային գրքի մայրաքաղաք:
Տոնի առթիվ զրուցել ենք ավագ և երիտասարդ սերնդի ներկայացուցիչների հետ: Նրանք, իհարկե, մասնակցելով տոնին հնարավորություն չունեն անձամբ գիրք նվիրել ընթերցողին, այնուամենայնիվ, տարբեր սերունդների,մասնագիտության և խառնվածքի տեր անձինք կմասնակցեն տոնին` ընթերցողին պատմելով իրենց սիրելի գրքի մասին, որն անուղղակիորեն կնվիրեն հենց նրան:

Հովհաննես Չարխչյան-գրող, գրականագետ — «Հաղթական կամար», Էրիխ Մարիա Ռեմարկ
Գիրքը, սիրած ստեղծագործությունը նման է աղմկոտ խնջույքի. քեզ թվում է` ապրում ես ուրիշի կյանքով, հանկարծ բացահայտում ես, որ դա հենց քո կյանքն է:
Առաջին տպավորությունը գրքից ինտուիտիվ է, նրանից որոշակի տեսարաններ են տպավորվում, սակայն բացատրություն չի գտնում` ինչու այն սիրվեց: Որոշ ժամանակ է անցնում, իրադարձությունները հաջորդում են իրար, և դուք նորից վերադառնում եք գրքին` պատահական կամ` անհրաժեշտաբար:
Երեխա ժամանակ, ինչպես շատերը, հրապուրված էի պատմավեպերով, արկածային և դետեկտիվ գրականությամբ, արդեն պատանի հասակում կարդում էի գրքեր, որոնց մեծ մասի իմաստը չէի ըմբռնում, պարզապես չէի կարդում այն, ինչ իմ հասակակիցներն էին կարդում.կարծես ինքս ինձ ինչ-որ բան էի ուզում ապացուցել…
Որպեսզի ամեն կարդացած արդյունք տա, մի գիրքը պետք է մյուսի հաջորդականությունը դառնա, լրացնի մյուսին: Արդյունքում համապատասխան գույնը կտեղադրվի ներկապնակի ճիշտ տեղում:
Արդեն հաշիվս կորցրել եմ, թե քանի անգամ եմ կարդացել ինձ վրա ամենաշատը տպավորություն գործած Էրիխ Մարիա Ռեմարկի «Հաղթական կամարը»: Գրողի վարպետությունն ապշեցրել է ինձ. կորստի ցավը ներկայացված է այնքա˜ն իրական, իսկ իրադրությունները` տրամաբանական լուծումներով:
Ստեղծագործության հերոսը կորցրել է ամեն ինչ` ընտանիք, հարազատներ, հայրենիք, ապագա չունեցողը գիտակցում է, որ չպիտի կորցնի ամենակարևորը` վաղվա օրը: Եվ, երբ թվում է` ելք չկա, հայտնվում է Ժուանը` կին, որը մարդկային իր տեսակն է`կնոջ կերպարանքով: Նրանք արդեն երկուսով են, ունեն փոքրիկ աշխարհ, որտեղ կարող են կառուցել վաղվա օրը, բայց պատրանքն անցնում է. աշխարհը մնում է անապագա: Եվ հենց այստեղ է, որ ընդգծվում է Ռեմարկի խորությունը. թվում է` գրողը պիտի ջանք չխնայեր` սիրո կորստի էքսցենտրիկ տեսարանները ներկայացնելու հարցում, այնինչ էջերն ընթերցվում են սպասվածից սառը. հերոսը պատրաստ էր ամենաթանկը կորցնելուն, ու դու հասկանում ես, որ դա է միակ տրամաբանական լուծումը:

Աննա Բաբաջանյան

ՅԱՐՈՍԼԱՎ ՀԱՇԵԿ

21 Փտր

… Այնտեղ մարդ կարող է հատակին մերկ սողալ, չախկալի պես կաղկանձել, դիվոտել ու կծել: Եթե մեկնումեկը նույնն աներ փողոցում, անցորդները զարմացած կմնային, իսկ այնտեղ դա սովորական բան է: Այնտեղ այնպիսի ազատություն է, որ սոցիալիստներն անգամ չեն երազել: Այնտեղ մարդ կարող է իրեն համարել և Աստված, և Մարիամ աստվածածին, և Հռոմի պապ, և Անգլիայի թագավոր, և թագավոր կայսր, և սբ. Վացլավ, ըստ որում, վերջինս շարունակ կապկպված պառկած էր մեկուսարանում: Այնտեղ կար այնպիսի մեկը, որ գոռում էր, թե ինքն արքեպիսկոպոս է և ոչինչ չէր անում, միայն խժռում էր և, կներեք, մի այնպիսի բան անում, որ հանգավորվում է խժռել բառի հետ, քանզի այնտեղ ոչ ոք չէր ամաչում այդ բանն անելուց: Իսկ մի ուրիշն իրեն միանգամից համարում էր սուրբ Կիրիլ և Մեֆոդի, որպեսզի երկու ճաշաբաժին ստանա: Այնտեղ նույնիսկ մի հղի պարոն կար, որը յուրաքանչյուրին կնունքի էր հրավիրում: Այնտեղ կային շատ շախմատիստներ, քաղաքագետներ, ձկնորսներ, սկաուտներ, նամականիշներ հավաքողներ, սիրող լուսանկարիչներ… Մեկին շարունակ պահում էին զսպաշապիկի մեջ, որպեսզի չկարողանար հաշվել, թե աշխարհի վերջը երբ է գալու… Իսկ մի ուրիշն ապացուցում էր, թե երկրագնդի ներսում մի ուրիշ գունդ կա, որը զգալիորեն մեծ է դրսի գնդից:
Այնտեղ յուրաքանչյուրը կարող էր դուրս տալ՝ ինչ խելքին փչեր, ինչպես պառլամենտում:

«Քաջարի զինվոր Շվեյկի արկածները» վեպից

ՆԱԻՐԻ ԶԱՐՅԱՆ

21 Փտր

%d bloggers like this: