Պահոց | 11:05 ե.

Օշոյի պայծառակերպ հայտնությունը ՀՊՃՀ-ում

8 Փտր

Պարադոքսալ վիճակ է ստեղծվել մեր երկրում: Մի կողմից այնպիսի տպավորություն կա, թե իշխանությունը, հասարակությունը, եկեղեցին ձեռք ձեռքի տված միասնական ջանքերով պայքարում են ամեն կարգի օտարամուտ աղանդների դեմ, մյուս կողմից՝ այդ նույն աղանդներն այնքան անկաշկանդ ու առատորեն են բազմանում, որ կարծես մի աներևույթ ու հզոր ձեռք խնամում և սնուցում է պարարտ հող գտած նրանց սերմերը: Թե հատկապես ո՞վ է թերանում իր պայքարում կամ ո՞վ է կեղծում իր հետևողականությունը, սա այլ խոսակցության նյութ է: Փաստն այն է, որ դեռ մեկի նետած ցանցից գլուխներս չազատած՝ հայտնվում ենք մեկ ուրիշի լարած ծուղակում՝ առանձնապես չտարբերակելով դրանք, իսկ շատ դեպքերում նույնիսկ չհասկանալով՝ վերջինների քարոզած «ուսմունքների» ու գաղափարների իմաստը: Ահա հենց այդպիսի անըմբռնելի հոսանքներից մեկն էլ, որ հիմա պատրաստվում է «առողջացնել» Հայաստանի հոգևոր միտքը, Օշո աղանդն է: Երևանի մի քանի գրախանութներում ներկա պահին կարելի է տեսնել հիշյալ աղանդի քարոզիչների գրքերի ազատ վաճառքը: Բայց ամենահետաքրքրականն, անշուշտ, պատմությունն է այն մասին, թե ինչպես Օշոյի հետ առնչվեց Երևանի Ճարտարագիտական համալսարանի անունը:
Սկզբում լուրերն էին այն մասին, թե իբր համալսարանում որոշ դասախոսներ իրենց դասերը ծառայեցնում են Օշոյի գաղափարների տարածման համար: Այնուհետև անուններ հնչեցին, որոնց շարքում ամենաակտիվը համարվեց ազգությամբ ռուս Լյուդմիլա Կրյուկովան: Խոսում էին, թե նա ՀՊՃՀ-ում ռուսաց լեզու և գրականություն է դասավանդում և բոլորովին էլ չի թաքցնում իր բուն մտադրություններն ու հիմնական զբաղմունքը: Նույն կերպ պիտի դժվարանանք հաստատել այն տեղեկությունների հավաստիությունը, համաձայն որոնց Հնդկաստանից Հայաստան ժամանող քարոզիչները հաճույքով այցի էին գալիս համալսարան և անում հնարավոր ամեն բան, որ տիկին Լյուդմիլան և նրա հետևորդները որևէ խնդիր չունենան:
Ոմանք պատմում են, որ թեև քարոզչական գործունեությունը ծավալվում էր դասախոսական կազմի լուռ հանդուրժողականության պայմաններում, սակայն բոլոր այն դեպքերում, երբ Օշոականները փոքր-ինչ ավելին էին պահանջում, բուհն անմիջապես նրանց հիշեցնում ու ցույց էր տալիս սահմանները: Օրինակ, երբ անհրաժեշտ է եղել բուհի դահլիճն օգտագործել լայնածավալ «ուղեղների լվացման» համար, ռեկտորատը կտրականապես դա մերժել է. «Քարոզիր, բայց չափդ մի կորցրու»: Այլ կերպ ասած՝ մեզ հարվածի տակ մի դիր, գնա, որևէ հյուրանոցում տարածք վարձիր ու արա այնտեղ՝ ինչ խելքիդ կփչի: Մի խոսքով, անչափ օրինապահ ենք, աղանդներին մեզ մոտից կվտարենք, իսկ հարևան բակում՝ թեկուզ ջրհեղեղ:
Այսօր, երբ հիշյալ պատմությունը ջրի երես է դուրս եկել, ՀՊՃՀ-ում խիստ են տագնապած: Սակայն նրանց անհանգստությունը կարծես թե այնքան էլ չի առնչվում բուհի վարկաբեկված անվանը: Ավելի շատ մտահոգում է այն հանգամանքին, որ արդարանալու համար կառչելու քիչ ոստեր կան: Ախր Լյուդմիլա Կրյուկովա ՀՊՃՀ-ում իսկապես կա, ինչպես որ կա նրա առանձնահատուկ հակումը դեպի Օշո աղանդը: Այդ դեպքում ի՞նչ ասել: Ասել, թե դասաժամերին նա քարոզչությամբ չի զբաղվել… Ո՞վ կհավատա: Կամ եթե նույնիսկ հավատան, մի՞թե դա լիարժեք արդարացում պիտի համարվի:
Վերջին հույսը մնում է այն, որ Ճարտարգիտական համալսարանը միակ ուսումնական հաստատությունը չէ Հայաստանում, ուր աղանդներն ու աղանդավորներն իրենց զգում են ինչպես ձուկը ջրում: Իսկ ընկերովի մահն, ինչպես հայտնի է, հարսանիք է:

Վարչապետը խաբել է ժողովրդին

8 Փտր

ՀՀ մշակույթի նախարար Հասմիկ Պողոսյանը սրտի խորը կսկիծով և մեկ րոպե լռությունից հետո Հայաստանի ազգաբնակչությանը գուժեց այն մասին, որ Կարմիր բլուր հնավայրի ապագան թաղված է անթափանց մշուշի մեջ, դրա բարեկարգման ծրագիրը հնարավոր չէ իրականացնել, քանի որ ծրագիրը չափազանց թանկ և երկարաժամկետ է, իսկ պետությունը չի կարող իր վրա վերցնել բոլոր ծախսերը:
Պետության ծակ գրպանի թեման արագ շրջանցելուց հետո նա չզլացավ երկրորդ աղետի մասին էլ տեղեկացնել՝ պարզաբանելով, որ նույնիսկ հուշարձանի վրա լցված շինարարական աղբի չի մաքրվելու, քանի որ, պարզվում է, ինքը չի կարող «ամեն մետրի վրա մարդ կանգնեցնել, ով կհետևեր դրան»: Այս հարցում Հասմիկ Պողոսյանն անկեղծ է: Մեկը լինի՝ հսկի նրա ղեկավարած հաստատության աղտոտվածության աստիճանն ու այնտեղ կուտակված թափոնների ծավալները:
Բայց նույնիսկ սա չէ ամենամեծ դժբախտությունը, այլ այն, որ տիկին նախարարուհին իրենից անկախ գոտկատեղից ներքև մի ուժգին հարված հասցրեց անմիջական շեֆին՝ հանրապետության վարչապետ Տիգրան Սարգսյանին:
Դեռ շատերն են հիշում, թե ինչպես 2009 թվականի ցրտաշունչ մի առավոտ ամենակարող ու խորաթափանց վարչապետը՝ լրագրողների մի հսկա բանակի ուղեկցությամբ ճանապարհ ընկավ դեպի Կարմիր բլուր: Նա կանգնեց դարավոր ավերակների վրա, մի երկար հայացք նետեց պատմության խորխորատներին, գնահատեց իր փառավոր նախնիների և սեփական անձի անմիջական կապը, իսկ հետո դառնալով համբերությամբ սպասող բազմությանը՝ ավետեց նրանց այն մասին, որ Հայաստանի կառավարությունը մոտակա ամիսներին կներկայացնի Կարմիր բլուրի պահպանման ու զարգացման ծրագիր: «Մենք պետք է կարողանանք մշակել այնպիսի ռազմավարություն, որը մեզ հնարավորություն կտա մի կողմից պահպանել մեզ հասած պատմական ժառանգությունը, իսկ մյուս կողմից` հասկանալ, թե ինչպես այն գրավիչ դարձնել զբոսաշրջիկների համար»:
Կարծում եմ, այստեղ բոլորովին էլ անհրաժեշտություն չկա հիշեցնելու, որ մեր սիրասուն վարչապետը ոչինչ չի ձեռնարկում, մինչև ձեռքի տակ մշակված ռազմավարություն չի ունենում: Այս բառից նա ահավոր տպավորվում է, հատկապես բառի առաջին արմատից: Այդ պատճառով էլ նա նույն ոգևորությամբ շարունակեց միտքը՝ հստակեցնելով , որ սույն ռազմավարական ծրագիրը մի կողմից կընդգրկի գիտական մասը` պեղումներ, աշխարհի լավագույն գիտահետազոտական կենտրոնների հետ համագործակցություն, իսկ մյուս կողմից կնպաստի զբոսաշրջության զարգացմանը: Նա նաև նշեց, որ Ասիական բանկի ֆինանսական աջակցության շնորհիվ իր փայլուն գաղափարը հետզհետե կյանքի կկոչվի:
Եվ հիմա ի՞նչ է ստացվում՝ Հասմիկ Պողոսյանի բացատրությունից հետո: Ստացվում է սովորական մի բան. վարչապետը օրը ցերեկով խաբել է բոլորիս: Ես չէի ցանկանա ասել, որ նա սուտ է խոսել, քանի որ սա փոքր-ինչ կոպիտ է հնչում, սակայն կարծում եմ, որ խաբելուց մինչև սուտ խոսելը ընդամենը մի ռազմավարական ծրագրի տարածք է, ոչ ավելին:
Կարմրիր բլուրում հնէաբանները հայտնաբերել են հնագույն բնակավայրի մնացորդներ, ընդհուպ Ուրարտական թագավորության ժամանակների Թեյշեբանի քաղաք-ամրոցը (7-6-րդ դ.): Մ.թ.ա. 6-րդ դարում ամրոցը գրավել և այրել էին զավթիչները: Իսկ մեր օրերում, բարեբախտաբար, մոտակայքում կարծես թե նոր զավթիչների հետքեր չեն նշմարվում: Բայց ակնհայտ է, որ կառավարությունն այս անգամ օտար նվաճողների կարիքը չունի: Ինքը մեծ սիրով կավարտի նրանց կիսատ թողած գործը:

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

%d bloggers like this: