Պահոց | 12:26 ա.

ԲԱԼՏԱՍԱՐ ԳՐԱՍԻԱՆ

5 Փտր

Չստել, բայց և չասել ողջ ճշմարտությունը: Ոչինչ այնքան զգույշ վերաբերմունք չի պահանջում, որքան իսկությունը: Դա արյունաթողություն է մեր իսկ սրտից: Քիչ հմտություն չի պահանջվում, որպեսզի և ասվի ճշմարիտը, և այդ մասին լռություն պահպանվի: Ամեն ճշմարտություն չէ, որ պետք է բարձրաձայնել: Մեկի մասին լռիր հանուն քեզ, մյուսի մասին լռիր հանուն ուրիշների:
Թող ոչ ոք չիմանա քո հնարավորությունների սահմանը, այլապես նրանց հիասթափության առիթ կտաս: Երբեք թույլ մի տուր, որ զննեն քո ներսը: Երբ չգիտեն ու կասկածում են, համարում են շատ ավելին, քան երբ քո բոլոր ուժերը, թեկուզ դրանք չափազանց շատ լինեն, տեսանելի են:

«Պուտինի ոտքերը լվամ, ջուրը խմեմ»

5 Փտր

Ստրուկը նա չէ, ում ձեռքերն ու ոտքերը երկաթե ծանր շղթաներով գամում են ու քշում աշխատանքի: Ստրուկը նա է, ով իր կյանքը չի պատկերացնում առանց տիրոջ ու նվաստացումների: Այս իմաստով ստրուկները կարող են լինել «ստացիոնար» և «հեռակա»: Առաջիններին դեռ ինչ-որ կերպ հասկանալ կարելի է՝ ծանր ձեռքի տակ գլուխ խոնարհող ու ծունկի իջնող արարածին պիտի թվա, թե այդ գնով գոյության խնդիր է լուծում: Սակայն «հեռակա» ստրուկների համար արդարացում գտնելն ուղղակի անհնար է, երբ ստորաքարշ ու ծառայամիտ այդ կենդանին բնազդական վախ ու հնազանդություն է ցուցաբերում մեկի հանդեպ, ում իր օրում չի տեսել և առանձնապես նրանից կախված լինելու պատճառներ չունի:
Ահա այսպիսի մտքեր են ծնվում ամեն անգամ, երբ առիթ է լինում լսել հերթական գետնաքարշի մասին: Օրինակ, կա նման մեկը՝ անհայտ ծագման ու անհայտ զբաղմունքի տեր, որի անունն է Անդրանիկ Նիկողոսյան: Սա իրեն հռչակել է ԱՊՀ երիտասարդական խորհրդի նախագահ, թեև վստահաբար կարող ենք ասել, որ ԱՊՀ-ն ոչ նրա կարիքն ունի, ոչ էլ տեղյակ է, թե խոսքն ում մասին է: Բայց դա չի խանգարում վերոնշյալ կոսմոպոլիտ կարիերիստին իրեն տիեզերքի կենտրոն երևակայել և մեծամտության այնպիսի ճախրանքներ ունենալ, որ այդ բարձունքներից սեփական (սեփակա՞ն) հայրենիքը նրա թվա ընդամենը մի չնչին կետ: «Հայաստանն ընդամենը մի հատ կետ ա իմ համար, և ես վաղուց արդեն մոռացել եմ»,- բարբաջանքի առաջին պոռթկումն է ունենում անհայրենիք Նիկողոսյանը՝ խստագույնս խոցված ու վիրավորված այն փաստից, որ այդ մոռացված կետ-հայրենիքում ըստ հարկի չգնահատվեց իր փառավոր նախաձեռնությունը՝ «Պուտին» ակումբների ցանցով պատել խեղճուկրակ երկիրը: Պուտինասեր ստրուկը տառապում է այն մտքից, որ ձեռքից գնում է օտարի ոտքերը լվանալու և ջուրը խմելու հրաշալի հնարավորությունը, և դա էլ ու՞մ մեղքով, մի կետ ու բիծ Հայաստանի, որը նրա աչքին ավելի փոքր է, քան Պուտինի բթամատը:
Չափման միավորների անձնական ստանդարտներով առաջնորդվող այս տղեկը «մուննաթ գալու» հազար ու մի առիթներ ունի և այդ «մուննաթներն» անպայման պիտի լինեն աշխարհաքաղաքական, այլապես ստվեր է ընկնում ամորֆ կերպարի ամբողջականության վրա: «Ես պարապ մարդ չեմ, որ Մոսկվան թողած` ամբողջ օրը Հայաստանով զբաղվեմ: Ես զբաղված եմ ամբողջ տարածաշրջանի գործերով»,- փրփրում է նա, և այդ փրփուրը ցրիվ է գալիս ողջ տարածաշրջանի վրա՝ ծովից ծով ու լեռնաշխարհից լեռնաշխարհ, որպեսզի ալիքները գնան ու քսվեն նրա տերերի, պուտինների ու մյուսների քղանցքներին: Միայն այդ ժամանակ Նիկողոսյան Անդրանիկը երջանիկ կզգա իրեն: Միայն այդ ժամանակ նրա սողացող մարմինը հրճվանքից կգալարվի:
Բայց մի մեծ, անչափ մեծ վիշտ ունի երիտասարդը: Սիրտն արյունով է լցվում, հենց որ հիշում է իր ազգային պատկանելության մասին: «Հիմա ես կրակը ընկա՞, որ հայ եմ»,- հոգեկան տվայտանքի ու ընդվզման պահերին աղաղակում է նա:
Չէ, երիտասարդ, դու կրակը չես ընկել ու քեզ կրակի մեջ ոչինչ չի լինի, քանի որ քո տեակը ոչ այրվում է, ոչ էլ գոլորշիանում: Այդ մենք ենք, որ կրակն ենք ընկել քո ու քեզ նմանների ձեռքը: Իսկ նրանք շատ են, անուններով տարբեր, բայց էությամբ նույնը: Եվ գալիս են, անվերջ գալիս են, ու այդ ոհմակի վերջը դեռ չի նշմարվում:

%d bloggers like this: