ԷԴԻԹ ՊԻԱՖ

12 Նյմ

Ես կմեռնեմ, և իմ մասին այնքան շատ բան կասվի, որ ոչ ոք չի իմանա՝ ինչպիսին էի ես իրականում: Այդ պատճառով էլ, քանի դեռ ժամանակ ունեմ, ես ցանկանում եմ ինքս ասել իմ մասին: Իմ կյանքը զզվելի էր, դա ճիշտ է: Սակայն իմ կյանքը նաև հիանալի էր, քանի որ ես առաջին հերթին նրան էի սիրում՝ կյանքը: Ես կուզեի, որ նա, ով կկարդա իմ այս՝ գուցե թե վերջին «խոստովանությունը», իմ մասին ասի նույնը, ինչ Մագթաղենացու մասին. «Նրան շատ բան կարելի է ներել, քանի որ նա շատ է սիրել…»: Սիրո հրդեհից չես կարող ապահովագրվել: Ես ամեն երեկո հինգ հարյուր անգամ մեռնում եմ սիրուց: Երբ ես սիրուց չեմ մեռնում, երբ ես մեռնելու որևէ պատճառ չունեմ, ահա այդ ժամանակ ես պատրաստ եմ սատկել: Իսկ երբ սերը պաղում է, այն կամ պետք է ջերմացնել, կամ մի կողմ նետել: Դա այն պտուղը չէ, որին կարելի է պահել սառը տեղում…
Նույնիսկ հեռախոսային տեղակատուն կարելի է երգել այնպես, որ ողջ դահլիճը հեկեկա: Ես բոլորի համար չեմ երգում: Ես երգում եմ յուրաքանչյուրի համար: Արտիստն ու հանդիսատեսը չպետք է հանդիպեն: Այն բանից հետո, երբ վարագույրը իջնում է, արտիստը պետք է անհետանա, ինչպես կախարդական փայտիկի շարժումից… Ինչ հրաշալի է կյանքն այն օրերին, երբ հանդիսատեսը տաղանդավոր է:

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s