ՕՍՎԱԼԴ ՇՊԵՆԳԼԵՐ

17 Հկտ

Ճակատագիրը և ժամանակը իրենց էությամբ մեկը մյուսին փոխարինող բառեր են: Փորձենք ցանկացած փիլիսոփայական կամ ֆիզիկական տեքստում փոխարինել «ժամանակ» բառը «ճակատագրով», և մենք անմիջապես կզգանք, թե ինչպիսի թավուտներում է մոլորվել բանականությունը և որքան անհնարին է ներկայանում «ժամանակի ու տարածության խումբը»: Այն, ինչը չի ապրվել ու չի զգացվել, այլ միայն հորինվել է, անխուսափելիորեն ձեռք է բերում տարածական որակներ: Ֆիզիկական ժամանակն իրենից գիծ է ներկայացնում: Եվ դրանով է բացատրվում, թե ինչու սիստեմատիկ-փիլիսոփաներից որևէ մեկը չի կարողացել ոչինչ ձեռնարկել անցյալի ու ապագայի հասկացությունների նկատմամբ: Գիտական տեսանկյունից անհասանելի ճակատագրի գաղափարը, որ թաքնվում է «ժամանակ» բառի թիկունքում, առնչվում է անմիջական ապրումների և ինտուիցիայի ոլորտին: Ոչ թե մաթեմատիկան ու աբստրակտային մտածողությունը, այլ պատմությունն ու կենդանի արվեստը (և ես կհավելեմ նաև՝ մեծագույն միֆը) կարող են մեզ տալ ժամանակի խնդրի բանալին:
Ճակատագիրը մատնանշում է, թե «ուր», պատճառականությունը՝ «որտեղից»:

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s