ՎԻՆԴԱ ԿԱՐԱՆԴԻԿԱՐ

15 Հկտ

ԱՆԻՎԸ

Մեկն ուր որ է պիտի գա, բայց չկա դեռ: Ուր որ է պիտի շրջվի աստիճանի վրա, բայց չի շրջվում: Ես կոճկում եմ լվացքատնից բերված շապիկն իմ` փայլուն բծիկներով, ինչպես ճակատագիրը տարօրինակ: Հովահարն սկսում է պտտել օդը ու վերածել կրակի հորձանուտի` բարձրացնելով ավելի մեծ աղմուկ, քան տունը: Մեկն ուր որ է գալիս է ու չի գալիս:
Կարևոր չի:
Հանդարտորեն հենվում եմ պատին, դառնում պատ:
Մի վիրավոր թռչուն խռպոտ ծիծաղում է ուսիս վրա: Ծիծաղում է հենց այն ուսիս վրա, ուր թառել է: Հոգիս միս ու արյան երկար թել է անցնում աչքի մեջ ասելի: Կարկատան եմ կարում որդուս հովանոցի վրա: Քչփորում եմ նրա քիթը ու անուններ դնում` մեկն անվանում եմ «առյուծ», իսկ մյուսը` «փիղ»: Մեկն ուր որ է պիտի գա ու չի գալիս: Ուր որ է պիտի շրջվի հիմա աստիճանի վրա ու չի շրջվում: Ես խուտուտ եմ տալիս երեխեքիս, նրանք էլ ինձ` հետո, ու ես ծիծաղում եմ զուտ կամայաբար, քանզի ես խուտուտ չեմ զգում:
Կարևոր չէ:
Ուշի ուշով զննում եմ նրանց մատիկները նշանների համար:
Ինը խխունջներ են ու մեկ անիվ:

Թարգմ. Սոնա Վան

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s