ԷԺԵՆ ԻՈՆԵՍԿՈ

11 Հկտ

Մարդ ընտելանում է, գիտե՞ք… Արդեն ոչ ոք չի զարմանում ռնգեղջյուրների հոտերի վրա, որոնք մեծ թափով արշավում են փողոցներում… Մարդիկ մի կողմ են քաշվում՝ նրանց ճանապարհ տալու համար, հետո շարունակում են իրենց զբոսանքը, իրենց գործին են նայում, կարծես ոչինչ էլ չի եղել… Գուցե և տրամաբանական է, բայց կարո՞ղ ենք մենք համակերպվել, որ մեր կատուները մեր աչքերի առջև տրորվեն ռնգեղջյուրների կողմից՝ դրանք լինեն միակոտոշ, թե երկկոտոշանի, ասիական, թե աֆրիկյան:
Օ՛հ, ինչքան կուզենայի լինել նրանց նման: Ավա՜ղ, ես կոտոշ չունեմ: Ինչքա՜ն տգեղ է տափակ ճակատը: Ինձ հարկավոր է մեկ կամ երկու կոտոշ՝ կախ ընկած դիմագծերս պրկելու համար: Գուցե աճի, և ես այլևս չամաչեմ: Ձեռքերս խոնավ են: Մաշկս թույլ է:
Ափսոս, ես ճիվաղ եմ. ճիվաղ եմ ես: Ավաղ, ես երբեք չեմ դառնալու ռնգեղջյուր: Վայ նրան, ով կուզենա պահպանել իր ինքնատիպությունը: Էհ, հերն էլ անծած: Ես ինքս ինձ եմ պաշտպանելու ընդդեմ բոլորին: Հրացանս, հրացանս: Ես վերջին մարդն եմ: Ես մնալու եմ այդպիսին մինչև վերջ: Ես չեմ զիջելու իմ դիրքերը…

«Ռնգեղջյուրը»

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s