ՍԵՐՎԱՆՏԵՍ

23 Օգս

«…Այսպես է ճակատագրի օրենքը, որ ոչ մի բան իր գոյության ընթացքում չի կարող երկար անփոփոխ մնալ: Նրա կարգը փոփոխություններն են… Իմ բարի համբավը զենիթին հասավ, հետևաբար պետք է որ թեքվեր: Ես տեսնում եմ, որ երկար չեմ ապրելու, և որովհետև ես շատ լավ գիտեմ, որ բարձրացա նրա համար, որ իջնեմ, ծաղկեցի, որ թառամեմ, ուրախացա նրա համար, որ տխրեմ, ծնվեցի, որ ապրեմ, ապրեցի, որ մեծանամ, մեծացա, որ ծերանամ, ծերացա, որ մեռնեմ: Եվ քանի որ դրանում ես վաղուց համոզված եմ, ապա իմ բոլոր դժբախտությունները հեշտությամբ եմ կրում, բայց, այնուամենայնիվ, ես վերջնականապես չեմ կարող հրաժարվել ափսոսանքից, քանի որ կառուցված եմ դյուրզգաց նյութից…
Մնում է գինին: Նա սրտից թախիծը քշում է ավելի լավ, քան ոսկին ու մարջանը, պատանուն խիզախություն, իսկ ծերունուն ուժ է տալիս, դժգույնին կարմրություն է փոխանցում, վախկոտին՝ քաջություն, ծույլին՝ եռանդ, ամրապնդում է ուղեղը, ստամոքսից քշում է ցուրտը… Միայն մի թերություն ունի՝ լավը թանկ արժե, իսկ վատը վնասում է…»:

«Սելեստինա» վեպից

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s